حسين خداداد

وبلاگ

2005-04-05T05:03:00.000-07:00

با سلام
بعلت فیلتر کردن
آدرس وبلاگ عوض شده است
از دوستان خوب و عزیز خواهش می کنم
آدرس را در لینک خود تغییر بدهند
این آدرس جدید وبلاگ بنده است
اگر در وبلاگ جدید علاقه داشته باشید لینک شما درج خواهد شد
http://hosseeinkhodadad.blogfa.com/ خداداد

متشکرم

نظرسنجِی هک شد و نابود کردند

2005-03-06T23:15:00.000-08:00

شام غریبان و بد حجابی در عزاداری امام حسین (ع

2005-03-04T17:16:00.000-08:00

شام غریبان و بد حجابی در عزاداری امام حسین (ع
بد حجابی هنوز مشکل اصلی افراطیان از نوع طالبان در ایران است. کوچکترین توجه ای به بیانیه تحلیلی بیش از پانصد نفر از اندیشمندان، فعالان سیاسی و دانشجویی ایران که با سند و مدرک مشکلات عظیم کشور را بیان کردند نمی شود ولی عکس یک خانم بد حجاب در شام غریبان احساسات مذهبی آنها را تکان می دهد. باور کردنی نیست انسان اینچنین قرائت دینی برای خود درست کرده باشد. این افراد می خواهند حتی عزاداری را فیلتر کاری کنند. واقعا باعث تاسف است و دیدن این نوع قرائت دینی تمام افکار و اعتقادات مذهبی را نابود می کند.
در وبلاگ « فکرهای نیمه خام»«محمد» سخنان عجیب در مورد آقای ابطحی زده شده است که واقعا خام است. استدلال ایشان این استکه رواج آدم کشی، جواز دزدی می شود. از اینکه بدحجابی معنای قتل و یا دزدی پیدا کرده است متاسف هستم. این نوع فرهنگ محافظه کاران است که با نام دین برای مردم بیان می شود. شخصا خود شنیدم از یک روحانی نامدار که بدحجابی بر طبق احادیث مانند زنا است. یعنی زنا کردن همان نسبت در اسلام جرم است که بد حجاب باشد.
واقعا اگر امام حسین (ع) باید امروز علیه مسلمانان یزیدی شمشیر می کشید و حقیقت دین را نشان می داد علیه بدحجاب شمشیر می کشیدند یا علیه مقدس نماهای جاهل و نادان؟ این افرادی که آیات خدا را تغییر می دهند و اجبار و زور را وارد دین رسول خدا (ص) می کنند، به چه چیزی باور دارند؟ پیامبر و امامان هیچگاه پوشش سر را اجباری نکردند و هیچ وقت زنان عرب را به پوشش سر اجبار نکردند و اگر در میان ما بودند علیه این اجبار قیام می کردند. حجاب اجباری نه فقط ضد دین و قرائت پیامبر و امامان است بلکه ضد حقوق بشر است. آیا این مقدس نماها که جز اجبار و زورگویی چیزی از دین را نمی خواهند اجرا کنند می دانند که دادگاه های اسلامی باید برای حقوق ملت علیه این اجبار ایستادگی کنند؟ آیا یک دادگاه اسلامی می شناسیم که علیه اجبار حجاب حمایت کرده باشد؟ متاسفانه دادگاه های اسلامی در ایران چیزی جز اجبار در احکام نمی شناسند. آیات خدا را تحریف می کنند و ایه که می فرماید اجبار در دین نیست را با آگاهی کامل حذف و یا تحریف می کنند.
در سایت بی بی سی خواندم « حمایت دادگاه از دختر مسلمان بریتانیایی برای پوشیدن جلباب» یعنی دادگاه تجدید نظر در لندن حکم داده است که اجبار یک دختر مسلمان غیر قانونی و ضد کنوانسیون حقوق بشر است. ولی در ایران حتی اجبار یک مسیحی را شرعی می دانند و مطابق حقوق بشر اسلامی!. آیا کمی تفکر نمی کنند؟ آیا عقل را نباید بکار برد؟ در کجای مکتب اسلام اجبار نه فقط مسلمانان بلکه اهل کتاب نوشته شده است؟ خدایم شاهد است دین را تحریف کرده اند. اگر اقای مطهری در مورد تحریفات عاشورا کتاب نوشت، باید امروز دلسوزان دین، کتاب تحریفات دین را بنویسند. آنقدر خرافات و فرهنگ های نا صحیح و غیره را به دین نسبت می دهند که می توان گفت یک سوم و شاید بیشتر قران کریم در تفاسیر بکلی تحریف شده است. اگر امروز امام معصوم بین ما بود و دین را بیان می کردند و قران را تفسیر می کردند، فکر می کنم که حضرات فریاد می زدند که دین نوین دارد نازل می کند.
شام غریبان نباید فیلتر بشود. شرکت زنان و جوانان در این عزاداریها باید ممکن باشد بدون اینکه آقایان بخواهند در لباس مردم دخالت کنند. بنده در ایام عاشورا امسال در یکی از شهرهای اروپا شاهد مراسم عاشورا بودم. خانمهای بسیاری آمدند که بیشتر بد حجاب و یا بی حجاب بودند. البته حجاب به معنای پوشش سر. کلمه حجاب نیز تحریف شده است.
اگر فردا « این مقدس نماها» در مراسم عاشورا خارج از کشور بخواهند دخالت کنند، فکر می کنند به دین خدمت کرده اند؟ خیر اینچنین نیست و مردم را حتی از مراسم مذهبی فرار می دهند. بعضی از افراد فقط سالی در همین ایام در مراسم مذهبی شرکت می کنند. همین مانده است که این افراد را نیز دشمن و جاسوس استکبار بنامند تا با این مهمان نوازی دیگر هیچ وقت در مراسم مذهبی شرکت نکنند. عاشورا را نیز ملک شخصی خود می دانند. شام غربیان واقعا مردم را غریب می دانند. هر شام ما یک نوع شام غریبان قرار می دهند. ای کسانی که اعتقاد به شام غریبان دارید و خود را در بهشت می بینید، بدانید که افرادی که پوشش سر را به اجبار بر می دارند با کسانی که با اجبار پوشش سر را با محیط زور و ترس می سازند یکی هستند. شما سربازان امام حسین (ع) نیستید، بلکه سربازان یزید هستید که فکر می کنید با ترس و زورگویی می توانید قدرت را پاس بدارید. شما قاتلان معنویت عاشورا و شام غریبان هستید.
این واقعا فکرهای نیمه خام است که به آقای ابطحی فشار بیاورید که بگوید بد حجابی مانند قتل است. اگر آقای ابطحی مخالف زور و اجبار است ولی حرمت و احترام شما را حفظ می کند و چیزی نمی گوید و یک اشاره به گناهان بزرگ تر می کند، شما نباید به خود اجازه بدهید اینچنین با ایشان سخن بگوید. آیا جرم است گفتن اینکه اجبار در دین نیست؟ اگر خدا مرا به جهنم می برد برای اینکه بگویم حجاب اجباری مخالف دین است، پس بدانید که شما برای خدا دیکته کنید چه افرادی وارد بهشت می شوند. در یک وبلاگ خواندم که نوشته بود محل دکتر مصدق معلوم است!

امر به معروف این استکه که اجبار را در دین وارد نکنید و دادگاه های اسلامی باید عدالت خانه باشد. یکی از معانی عدالت این استکه هیچ شخصی را به لباس دین دیگر در نیاوریم. این اعمال شما و زور و اجبار شما باعث می شود که دولت فرانسه نیز اجبار ضد دینی بوجود بیاورد. کمی به فکر دختر های مسلمان خارج از کشور باشید. یکی از حضرات مقدس نما از دادگاه انگلیس برای حمایت یک دختر مسلمان حرفی نزد! اگر در مقابل دادگاه فرانسه فریاد می زنید حداقل پیام کوتاهی در حمایت این دختر خانم 16 ساله به نام شبینه بیگم می فرستادند. شما می دانید در اروپا بحث اجبار در حجاب چگونه است.
حجاب اجباری مانند نماز اجباری است که نه خواننده آن بهشت می رود و نه شخصی که دستور زور می دهد. چرا کمی تفکر نمی کنید. والله تفکر حرام نیست.

آقای ملازاده نوشتار شما ضد اسلام و مسلمین است

2005-03-02T15:48:00.000-08:00

آقای ملازاده نوشتار شما ضد اسلام و مسلمین است
اگر هدف شما مبارزه با اسلام است بدانید که نور خدا خاموش شدنی نیست، و این شما هستید که خود را خاموش می کنید. و اگر هدف خیرخواهی و دلسوزی برای مذهب شیعه است بدانید که مذهبی که انتخاب کردید « وهابیت » انحراف بسیار بزرگی دارد که باعث شده است که شمشیر خود را بر شیعیان قرار بدهید. نوشتار شما و یا دوستان شما باعث ایجاد این تفکر است که مبارزه با مسلمین می کنید. بعنوان یک مسلمان از شما صادقانه خواهش می کنم اول به مذهب خود کمی توجه کنید. این حرف نباید زیاد برای شما سنگین باشد و تعجب می کنم اگر این حرف باعث خشم شما شده باشد. شما از چه چیزی می ترسید؟ می ترسید اهداف و نظریه وهابیت را بیان کنیم؟ قتل شیعیان و این نوشتار چگونه برای شما حلال است؟ برادر مسلمان، کمی در ایات خدا تفکر کنید و کینه و خشم خود را کاهش بدهید.
آقای بلوچ و حمید چگونه است نه ایمیل قرار می دهند و نه آدرسی که بتوان با آنها تماس گرفت؟
بعضی از کارها باعث خنده است. طالبان مولود آمریکا و غرب است و کسی در این شکی ندارد. طالبان شاید برای شما مقدس باشد و کشتار مسلمین و ترور مردم جهان برای شما امر مهمی نباشد ولی برای تمام دنیا ظلم و ستم و ترور محکوم است. این تفکر کاملا روشن است و لزومی ندارد آنرا ثابت کنم. تفکر طالبان در بین تمام مسلمین در حال نابودی است. شما کمی به افکار عمومی ایرانیان توجه کنید. بررسی مسیحیت شما چه ارتباطی دارد به حمله به مذاهب اسلامی؟ این جنگ را بوجود نیاورید و حتی علیه مسیحیت هم نباید شمشیر سخن کشید زیرا برمی گردد به مسلمین. همه ادیان محترم هستند و باید با احترام و توجه احساسات مذهبی مردم دست به قلم شد. اینترنت یک کوچه در بلوچستان نیست. یک مسجد کوچک نیست. اینترنت باید مورد احترام اهل قلم باشد و نه کینه های شخصی.

علیه ظلم بنویسید و ظلم مذهب خود را اشکار کنید که بتوانید فرد اصلاح طلب قرار بگیرید. اجازه بدهید مسلمین برای شما دعا کنند و نه نفرین. از من می پرسید از مذهب اهل سنت چه می دانم؟ یک حقیقت را نمی توانید منکر بشوید که تفکری که قتل و ترور بین مسلمین بوجود می آورد محکوم است. مذهب سنت با وهابیت فرق دارد، لطفا مذهب سنت را در وهابیت خلاصه نکنید. من شخصا نه مذهب پرست هستم و نه باور دارم که فقط انتخاب مذهب باعث هدایت است بلکه تمام مذاهب ساخته شده انسانها هستند و آن چیزی که خدا به پیامبر داد « دین » بود نه مذهب. نظر شخصی من این است که به اندازه انسانهای روی زمین قرائت دینی می توان بوجود آورد.
آقای بنام حمید! می پرسد: مگر می شود گروه کوچکی همچون طالبان مذهب بزرگی همچون اهل سنت را زیر سئوال برد؟
ببینید همه مذاهب بزرگ هستند و قابل احترام. حتی همین وهابیت نیز محترم هستند ولی به دستور قران نباید در برابر ظلم سکوت کرد. شما به تمام مسلمین ظلم و ستم « با نوشته خود» می کنید. بنده کاری ندارم کدام مذهب حق است و کدام حق نیست ولی انسانیت و عقل به ما دستور می دهد که به تمام مذاهب احترام قائل باشیم حتی اقلیت ها.
دست از اهانت به مذهب شیعه بکشید و بدانید که خون امام حسین (ع) باعث شد اسلام و دین رسول خدا تا امروز بماند. بنده واقعا شک دارم که هدف شما دلسوزی و اصلاح است. اگر می خواهید برای وهابیت تبلیغ کنید چرا حمله به تشیع می کنید؟ از وهابیت بنویسید. این سوءاستفاده شما کاری بسیار ضد اسلام و سنت رسول اکرم است. اگر دعوای شخصی با مذهب شیعه دارید، فقط بگوید در حق شما چه ظلمی کرده است. برای بنده تمام مذاهب محترم هستند ولی بوی کینه و خشم هر خواننده ایی را ناراحت می کند. مذهب اهل سنت برای من خیلی محترم هستند و همچنین در اعتقادات شیعه مذاهب سنی محترم هستند. مذهب شما آیا شیعه را مسلمان و واجب احترام می داند؟ مذهب وهابیت فرق دارد با مذاهب سنی.
اگر دنبال حقیقت هستید این را بدانید که پیامبران برای اصلاح آمدند ولی از خود مردم بودند. شما انتقاد مرا در مورد وهابیت هیچ وقت قبول نخواهید کرد و جهان شیعه به سخنان یک اقای وهابی ، گوش نخواهند داد؟ از این تفکر جاهلانه خود را رها کنید. ببینید اینکه می گویم از مذهب خود شروع کنید بدانید که سخن غیر منطقی نیست. یک نوشتار در مورد مذهب خودتان ننوشتید؟ این یعنی عدالت اسلامی؟ من خودم انتقاد از مذهب خودم و حتی علمای خودم کرده ام.

اگر تمام شیعیان را به مذهب وهابیت در بیاورید فکر می کنید مشکلات مسلمین حل می شود؟ فکر می کنید تنها مشکل مسلمین بودن مذهب شیعه است که قتل آنها را بعضی علمای وهابیت حلال فتوا دادند؟ لطفا کمی تفکر کنید. حداقل هم انتقاد و هم خوبی های وهابیت را بنویسید. نباید عصبانی بشوید از سخن منطق. کار شما « نوشتار شما» حلیه و نفاق است. چگونه می خواهید قلب مسلمانان را به هم نزدیک کنید؟ از شما مجددا خواهش می کنم دست از کینه و نفاق شخصی بردارید
حسین خداداد

weblog dar blogfa

دکتر مولانا ملازاده لطفا از محیط ازاد اینترنت سوءاستفاده نکنید

2005-03-01T04:40:00.000-08:00

دکتر مولانا ملازاده لطفا از محیط ازاد اینترنت سوءاستفاده نکنید

جناب اقای دکتر مولانا ملازاده شما یک فردی هستید که اعتقاد شدید به مذهب سنی دارد. مذهب شما شیعی نیست، برای همین انتقاد شما باعث نفاق و جنگ مذاهب می شود. شما در چند جمله اول می نویسید هدف شما انتقاد منفی و عیب جوئی از شیعیان نیست! پس نام انتقاد منفی و عیب جوئی شما را چه می توان نامید؟ خیرخواهی و اصلاح همیشه از درون صورت می گیرد یعنی افرادی که به آن مذهب ایمان دارند. شما اگر خیرخواه و اصلاح طلب هستید چرا اول به مذهب خود توجه نمی کنید؟ آیا باور ندارید که مذهبی که خود برای خود انتخاب کرده اید هیچگونه با قران و سنت مخالفت ندارد؟ مذاهب تروریست را فراموش نکنید و ببینید طالبان چگونه مذهبی داشت. اگر اینچنین باور دارید و مذهب خود را کامل می دانید در این صورت حمله به مذاهب دیگر مجاز می باشد.
ببینید اگر بنده خود در مذهب سنی باشم و حتی از وهابیون باشم آیا می توانم از اصلاح سخنی بگویم؟ اصلاح یعنی از داخل باید صورت بگیرد. آیا انتخاب خلیفه اول و حتی خلیفه دوم اسلامی و سنت رسول اکرم بود؟ اگر می خواهید دلسوزی کنید، اول برای مذهب خود دلسوزی کنید و انتقاد کنید. اگر بنده با رهبریت امروز و ولایت مطلق فقیه مشکل دارم باز به این معنا نیست که اهداف سیاسی یک گروه را چشم بسته قبول کنم. بنده شجاعت بخرج می دهم و اعتراف می کنم شیعه هستم و در نوشتار کتمان نمی کنم. شما چرا به مذهب خود اعتراف نمی کنید.
بنده منتظر هستم که اول از مذهب خودتان انتقاد کنید و این دلسوزی حقیقی را نشان بدهید. اگر نمی خواهید از مذهب خود انتقاد کنید، پس از مذاهب دیگر انتقادی نکنید. اگر فقط شمشیر تیز شما علیه شیعه است بدانید که هیچ فرد عاقلی حتی نوشتار حقیقت را از شما قبول نخواهد کرد. مانند این است که یکی از افراد یک دین دیگر بخواهد از دین دیگری از روی دلسوزی انتقاد کند. این همه وقت صرف می کنید که شیعه را مخالف با قران و سنت نشان بدهید می تواند چند معنا داشته باشد.
آیا می خواهید شیعیان را تغییر مذهب بدهید؟ آیا میخواهید حقانیت مذهب خود را در پالتوی انتقاد از مذهب دیگر بیان کنید؟ این کار اسلامی نیست بلکه نفاق و منافق بازی است. جسارت نشود، بنده شما را نمی شناسم و فقط به نوشته شما انتقاد دارم که چرا از مذهب خود شروع نمی کنید اصلاح کردن؟ آیا زمان آن نرسیده است بجای حمله و کینه و عیب جویی از مذاهب دیگر کمی به فکر مذهب خود باشیم و مذهب خودمان را اول اصلاح کنیم؟ در تاریخ بسیار شیعیان انتقاد از مذاهب دیگر کردن و همچنین بر عکس که نتیجه نداشت بلکه فقط برای حقانیت مذهب خود تلاش می کردند. شما دیگر به این روش متوسل نشوید.

چگونه می شود به نوشته شما بعنوان نظرتحقیقی نگاه کرد و تعصب مذهبی شما را نادیده گرفت. اگر می خواهید با مذهب جنگ کنید بدانید که عکس العمل دارد. برای همین خواهشی که دارم این است که اگر فقط با مذهب شیعی مشکل دارید شفاف بیان کنید و اگر فکر می کنید مذهب شما هیچ مخالفتی با روش رسول خدا و سنت ندارد نیز شفاف بیان کنید تا انشاءالله بتوانیم حقیقت مذهبی که خود قبول دارید بیان کنیم.
حسین خداداد

پاسخي به آقاي ابطحي

2005-03-01T04:38:00.000-08:00

جناب اقای محمد علی ابطحی عزیز
سلام
تشکر از لطف شما و پاسخ زیبای شما. تذکر شما که این نوع سخنان هم انسان را نابود می کند و هم باعث نابودی دیگران می شود بسیار صحیح است. بنده شما را مورد خطاب قرار ندادم. برای شما ننوشتم. برای دیگران نوشتم که کمی ارزش به کارهای خوب بدهند. از نوع پاسخ شما بسیار لذت بردم که خود را انسان معمولی می دانید و تذکر می دهید که افرادی خود را جدا می دانند. با خواندن نوشتار شما برای بنده ثابت شد که ضعیف نفس نیستید و جواب مناسبی دادید. خدا می داند بنده درک می کنم تنهایی در این را چگونه به انسان فشار می آورد ومی دانم دل شما سخنان زیادی دارد که شاید روزی آنرا بیان کنید. حداقل فرق من و شما این استکه بنده محدودیتی ندارم و راحت حرف خود را اجازه دارم بزنم. همین فریاد « جان منی » و « فدایت بشوم » است که حتی مردان خوب را نابود می کند. تذکر بنده بیشتر برای افرادی بود که ارزش کار شما را متوجه نمی شوند. ما ایرانی ها کمی فراموش می کنیم خوبی ها را نیز ارزش بدهیم. کاش تمام افراد حکومت دیدگاه شما را داشتند و خود را مانند دیگران می دانستند و نه بالاتر و بهتر. البته کسی سخن من بی سواد را گوش نخواهد داد ولی شما به سخنان عوام نیز توجه می کنید و حتی بکار می گیرید. این نوع معمولی بودن را کمتر افراد حکومتی بلد هستند. گاهی برای پاسخ دادن کلی تکبر دارند. باز مجدد از کار و تلاش شما تشکر می کنم و از شما خواهش می کنم همین آقای ابطحی برای همیشه بمانید و سخنان باعث نشود پیوند خود را با مردم قطع کنید.
حسین خداداد

آقای محمد علي ابطحی، بزرگترین شخصیت دینی و ایرانی کشور است

2005-02-27T04:24:00.000-08:00

آقای محمد علي ابطحی، بزرگترین شخصیت دینی و ایرانی کشور است

حقیقت اقای ابطحی، واقعیتی است که انکار آن غیر ممکن است. ایشان موفق شد مردمسالاری را هم عمل کند و هم نشان بدهد مهمتر از آن حتی به دیگران درس بدهد. بنده شخصی نیستم که انسان پرست باشم و کسانی که مرا می شناسند و یا نوشتار بنده را مطالعه کرده است، می داند که تعارف با کسی ندارم و حداقل نظر خود را شفاف همیشه بیان کرده ام. ولی مشکلی که وجود دارد ما ایرانیان زحمت و تلاش دیگران را همیشه ناچیز می شماریم. کاری که خود می کنیم، بزرگترین تلاش زمان تفسیر می کنیم ولی کار دیگران را حتی با اجبار و حیله سعی در تخریب داریم. چیزی که در فرهنگ غرب بسیار مورد تحسین است، اینستکه کار خوب را مقام زیبایی می دهند. ما اگر کسی کاری نکند، زیاد سرصدا نمی کنیم، ولی وقتی یکی کاری شروع کرد و اگر موفق شد، فریاد انتقاد و حتی فحاشی بلند می شود.

برای مثال یکی از مسئولین کشور به من اینچنین گفت. اگر در کشور یک اطاق باشد پر از اجناس مختلف. سالها کسی هیچ توجه و برنامه ایی نمی ریزد. ولی اگر شخصی این اطاق را باز کند و اجناس آنرا حتی بفروشد و پول آنرا به فقرا بدهد، هزار نفر پیدا می شوند که هر کدام نظر می دهند و انتقاد می کنند. مسخره ترین این است که از شخصی که شروع به این کار کرده است سئوال می کنند چرا دیروز این کار را نکرده است!.

اقای ابطحی واقعا مردانگی خود را ثابت کرد. با این همه دشمنی ها و سخنانی که از گلوله بدتر است، ایشان ایستادگی نشان دادند. آقای ابطحی برای همه ما ایرانیان و تاریخ ایران یک شخصیت ماندگار است که نسل های بعدی متوجه تلاش و کوشش ایشان خواهند شد. کاری و تلاشی برای ایران می کند که هیچ فردی را نمی توان اینچنین پیدا کرد. خواهش بنده فقط یک دل گرمی برای ایشان نیست بلکه کار وی را بشناسیم. برای بنده آقای ابطحی یک انقلاب است. یک فرد اصلاح طلب به تمام معنا است. سخنان آقای ابطحی واقعا از دلی می آید که به حقیقت ایمان دارد. فرد ظاهر سازی نیست در حالیکه جامعه ما ظاهر سازی را پرستش می کنند.

ما اگر شناخت بیشتری از این مرد داشتیم، یا حداقل مانند فرهنگ غرب بودیم و کار و تلاش را تو سری نمی زدیم، امروز همگی ایشان را حتی کاندید ریاست جمهوری می کردیم. ولی متاسفانه سعی در پرستش گاو طلایی داریم. چیزی که اکثریت دارند « تکبر » است، ولی ایشان ندارند. در حالیکه ما تکبر پسند هستیم، چگونه می توانیم به خاکی بودن یک شخصیت ایمان بیاوریم. از آقای ابطحی خواهش می کنم حداقل خود ارزش کار و تلاش خود را بداند.
آقای خاتمی حرکت عظیم و انقلاب بوجود آورد که می توانست در مدت زمان کوتاهی تمام جهان را تغییر بدهد ولی خود آقای خاتمی شک پیدا کرد. ایمان به حرکت را از دست داد. سخنان آقای خاتمی نه فقط تغییر عظیمی را در ایران بوجود آورد بلکه تمام کشورهای مسلمان و غیر مسلمان تکان خوردند. کسی در جهان پیدا نمی شد که سر تعظیم به حرکت خاتمی نمی کرد. همین حرکت با شک آقای خاتمی پایان یافت. ایشان برای محافظت از تفکر قبلی و حرکت های قبلی نظام خود را فدای سنت نظام کرد. خود را فدای آقای خامنه ای کرد. اگر نمی کرد چه می شد؟
اگر از آقای خاتمی بپرسیم که اگر حرکت خود را فدای رهبری نمی کرد، چه می شد؟ نمی دانست چه پاسخی بدهد. ادامه حرکت اقای خاتمی ، آقای ابطحی است. پرچمی که اقای خاتمی توان حرکت را دیگر نداشتند، آقای ابطحی دارد.

سالهای سال طول می کشد تا اقای ابطحی شناخته شود، ولی مطمئن هستم که شناخته می شود و این فرهنگ تکبر و نابود سازی تلاش و کوشش بزودی ازبین می رود. اگر اقای ابطحی ظاهر سازی معمولی و تکبر مورد پسند را داشتند، بسیار مورد احترام سیاستمداران قرار میگرفتند. ایا تا بحال یک شخصیت سیاسی داخلی دیده اید که بجای انتقاد دو کلمه خوب در مورد ایشان گفته باشد؟

در خاتمه شاید کمی یاد بگیریم به کارهای دیگران احترام و ارزش قائل باشیم...

امام حسین (ع) برای دینی قیام کرد که 14 سال زندان محکوم می کند؟

2005-02-23T15:21:00.000-08:00

امام حسین (ع) برای دینی قیام کرد که 14 سال زندان محکوم می کند؟
چرا باید عاشورا را زنده نگهداریم؟ ایا فقط بر سر و سینه زدن است؟ خدایم شاهد است اینچنین نیست. این همه مردم در ایران بر سر و سینه در این ایام محرم زدند و پولهای زیادی خرج کردند، برای چی؟ حسین چیست؟ این چه نوع عزاداری است که برای حسین گریه می کنیم؟ ظلم را می بینیم و عزیزان وبلاگ نویس و افراد بسیاری دستگیر می شوند و امروز خبر 14 سال حکم زندان را شنیدم، که تمام بدن لرزید، بعد برای حسین بزنم بر سرم؟ حسین در مقابل حکومت به ظاهر اسلامی خون خود را فدا کرد. وای بر من و شما اگر نام حسین را ببریم و در مقابل ظلم سکوت کنیم. اگر مسلمان نیستیم، آزاد مرد باشیم و در مقابل ظلم عظیم حکومت به ظاهر اسلامی ایستادگی کنیم. به دروغ عزاداریم اگر در مقابل ظلم سکوت کنیم. 14 سال حکم زندان یک فرد بی گناه که مثل من و دیگران وبلاگ دارد. بله باید گریه کرد. برای چه چیزی گریه می کنیم؟ ایا تشنگی فقط مکتب حسین است؟ آیا فقط وای حسین تشنه بود، باید گریه کرد؟ خیر، حسین یعنی در مقابل حکومت ظالم ایستادگی کردن. اگر حکومت به یک فرد ظلم کند، مانند این استکه که به تمام مردم ظلم کرده است. چرا سکوت می کنیم. انقلاب حسین برای آب بود؟ خیر. یادمان رفت حکومت اسلامی و حاکم به ظاهر اسلامی حسین را کشت. مشرک و کافر نبودن. عمامه بر سر داشتن. نماز می خواندند. آیا شمشیر ما علیه حسین نیست؟ وای بر من که خود را شیعه می دانم و در مقابل ظلم سکوت کنم. قیام برای دین در بین کافران نبود، بلکه بین مسلمین بود.
چه هنگامی دین لازم دارد که امام معصوم، باید قیام کند. در چه هنگامی باید برای دین قیام کرد؟ چگونه می شود که دین در خطر باشد؟ یعنی همچین موضوعی اصلا وجود دارد؟ یعنی می شود دین در خطر قرار بگیرد؟ بله
حدیث از پیامبر داریم و همه این حدیث را شنیده اند و سنی و شیعه این را قبول دارند. هر چیزی آفتی دارد.آفت دین سه چیز است. آفته الدین ثالثه
اول فقیه بد عمل « فقیه فاجر»
رهبر ستم کار- پیشوای ظالم « امام جابر»
دینداران جاهل « مذهبیان بدون فکر و عقل»

بدبختی هنگامی که رهبرو ولایت فقیه «ستمکار» و « بدون عمل» داشته باشیم و طرفداران وی «جاهل» باشند.

امام حسین(ع) دیدند، بین مسلمانان «روش پیامبر» تغییر داده شده بود.
خود امام حسین (ع) چه گفت و علت قیام به زبان امام حسین(ع) چیست؟
قیام کردم برای اصلاح. من یک مرد اصلاح طلب هستم. هدفی جز امر به معروف و نهی از منکر ندارم.

بعد از سالها هنوز متوجه قیام امام حسین (ع) نیستیم. کسی ظلم حکومت معاویه که خود را ولی مسلمین می دانست، نمی شناخت و تازه بعد از خون حسین افرادی گفتند حکومت چرا حکم قتل حسین را صادر کرد؟ امروز حسین در زندانهای ایران است. حسین قیامی کرد که در تاریخ ماندگار است. نه برای تشنگی بلکه برای ایستادگی در مقابل ظلم. کسی دیده اید برای دین در بین مسلمانان قیام کند و مظلوم قرار بگیرد؟ بین افرادی قیام کرد که فکر می کردند حکومت دینی یزید اسلامی است. چهره حکومت نه فقط یزید را نشان داد بلکه خفای فساد حکومت معاویه نیز روشن ساخت. قیام حضرت مسیح برای اصلاح دینی بود که هواداران حضرت ابراهیم آن دین را تغییر داده بودند. تمام پیامبران برای اصلاح قرائت دین اسلام که از روز اول همان تسلیم در برابر خدا بود قیام کردند. بعد از پیامبراسلام و باز طبق معمول تاریخ، باز دین تغییر کرد و خون حسین قیام علیه این دین تغییر داده شده و پر از ظلم و زور صورت گرفت.

برای حسین گریه نکنیم برای خودمان گریه کنیم که دین اینچنین تحریف شده است که ظلم را مکتب حسینی و علوی تفسیر می کنند و ما دلها یمان با عدل است ولی شمشیر ما علیه اصلاح دین است. حسین علیه شکنجه و زورگویی حکومت قیام کرد. بلایی سر دین آوردند که خون حسین نشانه این فساد حکومت زمان بود. برای خودمان عزاداری کنیم و مشکی بپوشیم. خون رگ گردن حسین یک پیام دارد، نگذارید به دین اینچنین جنایت بکنند. نگذارید دین اجباری ساخته شده را اینچنین علوی بخوانند.
حسین مظلوم زیست، مظلوم جنگید و مظلوم شهید شد، آنهم بدست مسلمین و بین مسلمانان!
ما هنوز قیام امام حسین (ع) را درک نکردیم. مردان بزرگ همیشه بعد از مرگ متولد شده اند. تولد حسین هنوز به کمال نرسیده است. علی را هنوز نمی شناسیم. اکثر هنرمندان و شاعران و روشنفکران بعد از مرگ شناخته می شوند و در حیات بسیار مظلوم هستند. حادثه و قیام عاشورا یک اثری است که هنوز در اثر اولیه قرار دارد. قیام امام ظاهر سازی حکومت را شکست. مانند یک خبری از ظلم دستگاه حکومت است که جامعه را تکان می دهد. وصیت نامه امام به برادرش بسیار مهم است. فرمودند دنبال قدرت و پست و حکومت نیستم بلکه دنبال اصلاح وبرگشت به دین رسول خدا هستم. امام معرفی می کند علت سفر وی برای چیست. حسین دنبال اشوب و براندازی نیست بلکه هدف ایشان امر به معروف و نهی از منکر بود. علت امر به معرف و نهی از منکر امام برای این بود که حکومت خلیفه بر مسلمین ظلم می کرد. حکومت با قدرت محبت دینی حکومت نمی کرد بلکه با زور و اجبار حکومت می کرد آنهم با نام دین. بعد از پیامبر تمام حکومت ها و حاکم ها، نماز جمعه می خواندند و مردم را به دین دعوت می کردند. در تمام حکومت های بعد از پیامبر همگی نماز جمعه می خواندند و منبر می رفتند. هر یک خود را امیر و ولی مسلمین می دانست. خون حسین تمام این حکومت ها را زیر سئوال برد.
ای ایرانیان، ای شیعیان حسینی، ظلم را می بینید وسکوت می کنید؟ حسین ایا در ردیف محافظه کاران و سنتگرایان بود؟ ایا حسین با این حکومت بیعت می کند؟ خبر حکم 14 سال زندان اقای سیگارچی چه مفهومی دارد؟ وای بر هر مسلمان و هر ازاد مرد اگر سکوت کند. بدبخت هستیم اگر سکوت کنیم. در ظلم شریک هستیم اگر با این اعمال راضی باشیم. مرگ سزاور است. والله مرگ سزاورتر است. اگر علی برای یک خلخال از پای یک دختر یهودی فریاد بین مسلمین زد مرگ سزاوار تر است، امروز چه می گفتند. عالمان دینی چرا سکوت می کنید. مگر مسلمین همگی یک پیکر نیستند؟ چگونه است دوستان روزانه احضار می شوند و حکومت آنها را محکوم می کند و صدایی شنیده نمی شود. کیست که حسین را یاری کند فقط منحصر به یک ظلم و یک زمان نیست. امروز عزیزان بسیاری چه در زندان و چه در خارج از زندان زیر ظلم و قدرت حکومت نابود می شوند. این چه اسلامی است که شخصی از عالمان به ظاهر دینی فریاد نمی زند. این است نماز است؟ نماز برای چیست؟ معنای روح نماز چیست؟ اسلام چیست؟
پیام وبلاگ نویسان و تمام ازادی خواهان یک فریاد است، باید جلوی ظلم ایستاد. آقای خامنه ای اگر سکوت کند والله ظالم است. ظلم یعنی چه؟ آیا تشنگی فقط ظلم است؟ آیا زندان و زندانهای انفرادی ظلم نیست؟ چگونه حسین در مقابل ظلم سکوت کند؟ چگونه علی در مقابل ظلم سکوت کند؟ حاکم ما مسلمان است؟ اقای خامنه ای، قرائت دینی شما بر چه اصلی قرار دارد؟ سکوت در مقابل ظلم؟ اگر سخنی نگوید والله بزرگترین ظلم را به مردم می کنید. آفت اسلام به زبان پیامبر چیست؟ آفت یعنی دین را نابود می کند. اقای خامنه ای با این نوع حکومت والله اسلام را نابود می کنید. وای بر ما اگر تبلیغات شام را باور کنیم. وای بر ما اگر خود را مسلمان بدانیم. وای بر ما اگر خود را ایرانی بدانیم. وای بر ما اگر خود را آزادیخواه بدانیم. والله حکومت شام آن زمان اسلامی نبود. در ماه محرم حکم زندان 14 سال صادر می کنند. اسلام به سجاده و نماز نیست. اسلام به حقیقت و حقوق مردم است. نمازی که به حقوق بشر اعتقاد نداشته باشد نماز نیست. مردم مسلمان، مردم آزادیخواه از همگی انتظار دارم با هر نوع امکانات علیه ظلم ایستادگی کنند. تمام مکتب و دین ما برای جلوی گیری از ظلم است. اگر در مقابل ظلم سکوت کنیم، چه چیزی از دین باقی می ماند؟
اگر اعتقاد به دین نداریم، بدانیم طرفداری از مظلوم، با هر اعتقاد به انسانیت ارتباط دارد. اگر دین را نمی شناسیم ولی ازادی انسان را محترم می شناسیم نباید سکوت کنیم. هر شخصی که سکوت کند بداند از دایره دین فاصله گرفته است، از دایره انسانیت فاصله گرفته است، از دایره ازادیخواهی فاصله گرفته است. چگونه است با ابزاری مانند اینترنت و شنیدن این اخبار سکوت را جایز بشماریم. والله حکومت با این اعمال علیه دین و خدا شمشیر می کشد. ای افرادی که خود را محافظه کار می دانید، یا خود را سنت پرست می دانید، با هیچ مکتبی سکوت در برابر ظلم جایز نیست بلکه اگر خون خود را فدای مظلوم کنید، فقط وظیفه خود را انجام داده اید. چگونه است اگر در خیابان ببینید دو نفر به شخصی ستم می کنند، احساس می کنید باید از شخص مظلوم حمایت کنید؟ اگر حکومت به این افراد وبلاگ نویس تجاوز کند و سکوت کنید ، یعنی حکومت توانست از روی ایجاد ترس من و شما را ساکت کند.
با شنیدن این خبر بنده حاکمیت ولایت فقیه آقای خامنه ای را ظلم و جنگ با دین رسول خدا می دانم. بنده اقای خامنه ای را در مقام معاویه و پسر معاویه می بینم. آفت دین چیست؟ روش ولایت فقیه آقای خامنه ای که خود را ولی مسلمین می داند آفت دین است. اگر کوچکترین اعتقاد به دین را دارید نباید سکوت کنید. تمام انقلاب و استقلال و ایستادگی در مقابل دنیا برای این است که ظلم به ایرانیان نشود. استقلالی که حکومت به شهروندان ظلم بکند می خواهم هزار سال نباشد. ازادی که زندان و سلول انفرادی را محترم می شمارد می خواهم نباشد. وظیفه دینی و ملی و حقوق انسانی اجازه نمی دهم در مقابل ظلم حاکم که خود را ولی مسلمین جهان می داند، سکوت کنیم. هشت سال جنگ و عزیزان بسیاری را فدا کردیم برای چه؟ برای اینکه به ایرانیان ظلمی نشود. خون شهیدان برای همه ما صورت گرفت. اقای خامنه ای چرا توجه به خون شهدا نمی کند. این ملت برای دین فدا کاری کرده است که ظلم و حقوق ملت ایران در سرتاسر جهان مظلوم قرار نگیرد، بعد حکومت به نام اسلام افراد را سلول انفرادی می برد؟ کتک می زند؟ بازجویی از نوع یزید و یزیدیان می کند. فرق آقای خامنه ای با اقای معاویه چیست؟
آقای سیگارچی بدانید قلب ما با شما است. بدانید همگی می دانیم این ظلم « حاکم » جمهوری اسلامی است. بدانید هر روز زندان شما، نفرین و خشم مردم به « حاکم » را بیشتر می کند. بخدایم سوگند انقلاب نکردیم و این سالها را طی نکردیم که شاهد این نوع زورگویی های حاکم باشیم. آقای خامنه ای، شرم کن. اقای خامنه ای دیگر نام شما مظهر ظلم قرار گرفته است. اقای خامنه ای بر روی خون حسین پا نگذارید. اقای خامنه ای یاد هشت سال جنگ و فداکاری باش. آقای خامنه ای برای خفه کردن مطبوعات ایران دستور می دهید، برای احضار یک وزیر به مجلس دستور صادر می کنید، ولی واقیعت حاکم این است که در مقابل ظلم ایستادگی کند. نمایندگان شما در مطبوعات در قوه قضاییه و در پست های دیگر ظلم می کنند و شما یا موافق هستید یا مخالف. اگر موافق هستید، فساد دارید. اگر مخالف هستید بدانید چه در دنیا و چه در آخرت این گناهان به پای شما نوشته می شود. سکوت حاکم اگر برای جلو گیری از ظلم نباشد می خواهم حاکم نباشد.

خدا می داند خشم تمام وجودم را گرفته است. گلویم بغض گرفته است. سزوار است بمیرم و حاکم اینچنینی نبینم. سزاور است تمام انقلاب و آزادی و استقلال را شعار نمی دادیم که این روزها را نبینیم. کاش هشت سال جنگ نمی کردیم که این روز را ببینیم. فریاد جمهوری اسلامی را برای این فساد و ظلم شعار ندادیم. ای کسانی که خود را دین می دانید. ای کسانی که خود را در بهشت می دانید. ای کسانی که خود را در لباس دین مجسم می کنید. بدانید تمام پیام دینی و کتابهای دینی ما برای رسیدن به فریاد همین عزیزان است.
این فقط چند تن نیستند که زندانی می شوند بلکه تمام ابرو و غیرت و انسانیت ما زندانی می شود. این دین ما است که به 14 سال زندان تبعید می شود. این خون رگهای حسین است که زندان می شود. این قران کریم است که زندان می شود. ایرانی دیگر ابرویی ندارد. حیثیت هر ایرانی با هر فرد مظلوم در زندان نابود می شود.
خداوندا دستهای ظلم را از کشور و ملت عزیز ایران دور کن. حاکم ظالم را از سر مردم ایران بردار. با همین شنیدن زندان کردن افراد، پیام پایان حاکم بودن اقای خامنه ای به گوش می رسد.

بزرگترین انحراف فکری اقای مرتضی مطهری کجا بود؟

2005-02-21T09:37:00.000-08:00

بزرگترین انحراف فکری اقای مرتضی مطهری کجا بود؟
در نوشتار قبلی تفکیک ولایت سیاسی و ولایت دینی را بیان کردم و مورد قبول بعضی از دوستان قرار گرفت. بحث سر این بود که رئیس جمهور فقط رئیس قوه مجریه نیست بلکه ولایت سیاسی و رئیس این جمهوری در ایران است. ولایت فقیه ریاست این جمهوری را ندارد بلکه فقط ولایت فقهی دارد.
باز با این حال، سعی و تلاش بنده این بود که منبع انحرافات فکری را جستجو کنم تا ببینیم اصلاحات باید در کجا برنامه ریزی شود. یکی از افرادی که متفکر و نظریه پرداز انقلاب جمهوری اسلامی می باشد آقای مرتضی مطهری است. در جستجو و شنیدن سخنان ضبط شده ایشان و خواندن کتابهای ایشان ، یک انحراف بزرگ فکری را مشاهده کردم. ایشان در حالیکه فردی متفکر است و در مورد مسائل زیادی بحث کرده است و اعتقاد به آزادی فکر دارد ولی برای آزادی عقیده هیچ گونه ارزشی قائل نیستند. در یک سخنرانی که بصورت «ام پی سه» می باشد که بزودی آنرا تغییر به «رم» می دهم، تا بتوان از سایت براحتی آنرا شنید و پیاده کرد. ایشان تفکر ضد ازادی عقیده را بسیار مهم می داند و عقیده دارد که حضرت ابراهیم نیز با شکستن بت ها در آن زمان نشان دادند که ازادی عقیده صحیح نیست و همین ازادی عقیده یک زندان برای عقیده ها قرار می گیرد. ایشان تکیه بر تعلیمات درسی اجباری می کند و می فرماید ازادی عقیده بصورتی که بیان می شود و در حقوق بشر موجود است ضد اسلام است. البته دیدگاه ایشان را باید بصورت مستقیم از زبان وی شنید. بنظر بنده ایشان بزرگترین انحراف فکری دینی را بوجود آورده است. این نوع تفکر باعث استبداد دینی و زور و اجبار می شود که دقیقا بر خلاف پیام دینی است
در دین اجباری نیست، عدالت نیست که بگویم ازادی عقیده وجود ندارد. یکی از مسائل مهم جهان امروز همین ازادی عقیده است. آزادی تفکر، آزادی سخن و آزادی عقیده بنظر شخصی بنده غیر قابل تفکیک است و اگر به آزادی یکی از این ها اعتقاد داریم باید به هر سه اعتقاد داشته باشیم. ازادی تفکر بدون ازادی سخن و ازادی عقیده مفهومی ندارد. تشویش اذهان عمومی در اسلام مجازاتی ندارد. پیامبران همیشه تشویش در اذهان عمومی بوجود آوردند. همین بت شکستن حضرت ابراهیم نشانه ازادی عقیده است و نه بقول آقای مطهری ضد آزادی عقیده. حضرت ابراهیم یک بت را تنها سالم قرار داد تا مردم در این مورد فکر کنند. اگر تمام بت ها را می شکستند بعد می توانست آقای مطهری اینچنین اثبات کند. استبداد دینی محتاج به دشمنی با آزادی عقیده است. فیلتر کردن سایت محترم آقای منتظری نیز بیان اشکار دشمنی با ازادی عقیده است. برخورد با وبلاگ نویسان و تمام ظلم هایی که انجام می شود همگی برمی گردد به تفکر آقای مرتضی مطهری که مخالف آزادی عقیده هستند. برای ایشان سخت است که تصور کند که حتی بت پرستان نیز باید ازادی عقیده داشته باشند. در کتابهای اقای مطهری تضاد زیادی در این مورد مشاهده می شود. ایشان با تمام مطالعاتی که داشتند نتوانستند از زندان تفکر استبداد دینی خود را رها سازند و امروز ملت باید زجر این استبداد دینی که اصل آن ضد آزادی عقیده است بکشد. حکم اعدام آقای آقاجری و آقای اشکوری، نبودن آزادی عقیده است. تفکر این استبداد این است که ازادی عقیده نباید برای همه وجود داشته باشد، تا جایی پیشرفت کردند که آزادی عقیده حتی برای خودی ها باید فیلتر شود. سانسور کردن گفتار حتی سیاسمتداران نه فقط تجاوز به آزادی عقیده است بلکه توهین به درک و شعور مردم ایران است
آزادی عقیده این است که انسان نه فقط حق تفکر در مورد تمام مسائل دارد بلکه حتی می تواند «عقیده» نیز داشته باشد. عقیده به هر مذهب یا هر نوع روش حکومتی باید آزاد باشد. اگر شخصی حتی به هیچ مذهبی عقیده نداشته باشد باز باید آزادی عقیده داشته باشد. سئوالی که مطرح است این است که اگر شخصی عقیده دارد که باید فرزندان خود را از تعلیمات درسی محروم کند، آیا این آزادی را دارد؟ آیا اگر شخصی عقیده دارد که به شخصی توهین کند و یا بیشتر از آن، آیا این ازادی را دارد؟ آیا عقیده ضد دین و یا عقیده استعمار باید ازادی داشته باشند؟ آیا تمام احزاب نیز باید ازادی عقیده داشته باشند؟ آیا احزاب دیکتاتور و فاشیستی نیز باید آزادی عقیده داشته باشند؟
عقیده داشتن با عمل فرق می کند. شخصی شاید به چیزی عقیده داشته باشد ولی در عمل مجبور به خلاف عقیده خود، عمل کند. بطور مطلق هرگونه عقیده باید ازاد باشد و می تواند آنرا بیان کند. ازادی تفکر، ازادی سخن و ازادی عقیده بطور مطلق باید آزاد باشد ولی آزادی عمل به عقیده محدودیتهایی دارد. یعنی حتی عقیده داشتن به مبارزه با حاکم نباید مجازات بشود. چیزی که مجازات می شود اعمال تروریستی و مبارزه مسلحانه است. اصل عقیده و سخن مجازات ندارد تا به عمل نرسیده باشد. عمل و عقیده داشتن، دو چیز کاملا متفاوت است. عمل شاید مجازات پیدا کند ولی عقیده به تنهایی قابل مجازات نباید باشد. در دین هیچگونه اجبار عقیده ایی وجود ندارد. با این سخن تنها یک سئوال می ماند که شخصی که با سخن خود و تفکر خود باعث توهین و فحاشی می شود، چگونه است؟
توهین فقط به « شخص » اشکال دارد. اگر روزنامه به « شخص » توهین کند اینجا باید همان شخص بتواند از حقوق خود دفاع کند و در چاپ بعدی با همان تیتر بتواند جواب بدهد. اگر به شخصی در مجلسی توهین شد، آن شخص باید بتواند در همان مجلس و یا مجلس مشابهی مقابله به مثل کند. هر توهینی، توهین به شخص نیست. اگر این چنین باشد از هیچ شخصی نمی توان انتقاد کرد و از هیچ عملکردی نمی توان انتقاد کرد زیرا همیشه توهین، تفسیر می شود. اگر انتقاد حتی از رئیس جمهور، توهین تفسیر شود، این باز اسباب دیکتاتوری و استبداد را بوجود می آورد. هرگونه انتقاد و سئوال آزاد است و قانون نباید جلوی انتقاد و عقیده دیگران را بگیرد. قانون فقط حق دارد محیط را طوری قرار بدهد که فردی که به ایشان توهین شده است، بتواند از خود دفاع کند. هرگونه مجازات حبس و غیره برای آزادی عقیده بنظر بنده محکوم است
در مسائل دینی و اعتقادات بطور مطلق آزادی باید وجود داشته باشد. در مورد مسائل سیاسی نیز باید بیان و عقیده نیز آزاد باشد ولی دستور ولایت سیاسی باید اجرا شود. یعنی قانون باید حاکم باشد، البته نه قانونی که ضد آزادی عقیده است. قانون نباید ازادی عقیده را از هیچ فردی بگیرد. قانون نباید علیه تشویش اذهان عمومی باشد. هر سخن یک سیاست مدار یا مستقیم یا غیر مستقیم خود تشویش اذهان عمومی است. قول و سخنان زیبای کاندید های ریاست جمهوری، آیا خود تشویش اذهان عمومی نیست؟ اگر به قول خود وفا نکنند آیا مجازات می شوند؟ برای مثال کاندید ریاست جمهوری می گوید آزادی اجتماعی و یا آزادی ارتباطات و آزادی ماهواره، اگر به سخن خود وفا نکند آیا مجازات می شود؟ سیاستمداران همیشه اذهان عمومی را بنوعی تشویش می کنند، آیا باید همگی مجازات بشوند؟ بنظر بنده مسخره ترین قانونی که بوجود آمده است همین تشویش اذهان عمومی است. منظور این افراد این است که تشویش به نفع حکومت مطلوب است و فقط تشویش اذهان عمومی غیر از روش حاکم، محکوم است. بستن روزنامه ها و فیلتر کردن سایت های اینترنتی می خواهند آزادی عقیده را ازبین ببرند. گروه های فشار در سخنرانی ها برای جلوگیری از آزادی بیان و عقیده است. جلو گیری از آزادی عقیده بزرگترین توهین به شعور و درک مردم است
امروز قوانینی برای خود درست کرده اند که سخن علیه امنیت ملی و یا تشویش اذهان عمومی مجازات سختی را دارد. اگر اینچنین باشد، نه فقط پیامبران محکوم هستند بلکه کتابهای آسمانی که انسانها را علیه هر نوع ظلم به ایستادگی دعوت می کند محکوم هستند. کدام سخن یک فرد در روزنامه و یا در مجلسی می تواند امنیت ملی را بخطر بکشد؟ مبارزه مسلحانه می تواند امنیت ملی را بخطر بکشد ولی سخنان اینچنین نیست. مردم شعور کافی دارند که بتوانند خود از بین سخنان بهترین را انتخاب کنند. انتخاب، بهترین زمانی صورت می گیرد که واقعا تمام سخنان آزاد باشند. انتخاب از بین فقط یک سخن، انتخاب نیست. اگر قرآن کریم می فرماید از بین سخنان، بهترین را انتخاب کنید، می خواهد این را بگوید که سخنان و عقیده آزاد است. انتخاب یعنی ایجاد آزادی برای همه. اگر روزنامه ها فقط در اختیار حاکم و یا یک تفکر گروه خاص قرار بگیرد، دیگر آزادی وجود ندارد، دیگر انتخاب مفهومی ندارد. انتخاب از بین چه چیزی؟
بعضی از افرادی که با تعصب با سخنان برخورد می کنند، انتقاد می کنند که در جهان نیز اینچنین است. جاهاییکه می خواهند ظلم خود را ناچیز نشان بدهند، می گویند فلان کشور نیز اینچنین است و یا بعضی کشور های دیگر خیلی بدتر وجود دارد. این سخان منطقی نیست. اگر کشوری ظلمی انجام می دهد، چگونه می توان همان ظلم را با نام دین انجام داد و کشورهای دیگری را بهانه قرار داد؟ این با هیچ منطقی نمی خواند
تفکر اقای مرتضی مطهری که ازادی عقیده صحیح نیست، مورد انتقاد شدید بنده است. هیچ حکم دینی وجود ندارد که مخالف ازادی عقیده باشد. بنده از متفکران جامعه خواهش می کنم توضیح بدهند، چرا آزادی عقیده بر مسلمین واجب است. بزرگترین ظلم و خطای جمهوری اسلامی، همین تجاوز به ازادی عقیده است. احادیث و روش معصومین همواره دلالت بر آزادی عقیده دارد. هیچ شخصی مورد مجازات برای عقیده دینی و یا غیر دینی نباید قرار بگیرد. افرادی که مخالف بستن روزنامه ها و یا زندانی کردن افراد سیاسی و یا حتی بستن و فیلتر کردن سایت های اینترنتی هستند، بدانند که دنبال آزادی عقیده هستند. آزادی زندانیان سیاسی، یعنی آزادی درعقیده. آزادی مطبوعات یعنی آزادی درعقیده. طرفداران حقوق بشر یعنی آزادی در عقیده. طرفداران عقل در شریعت، یعنی آزادی در عقیده. مخالفان تقلید و تحجر، یعنی ازادی در عقیده. به هیچ یک نمی رسیم مگر اینکه آزادی عقیده در کشور بوجود آید. رئیس جمهور موفق کسی است که برای اولین بار آزادی در عقیده را بوجود بیاورد. هر عقیده و هر سخن هنگامی آزادی پیدا می کند که به شعور و درک ملت احترام قائل باشد. فضیلت آزادی در عقیده انسان ها، معنا پیدا می کند. نظرسنجی یعنی آزادی عقیده و احترام به عقیده مردم. زندانی کردن آقای اکبر گنجی و آقای عباس عبدی برای مخالفت حکومت با آزادی عقیده است. حتی حکومت عقیده ندارد زن می تواند رئیس جمهور بشود. هیچ یک از قوا تا بحال یک خانم را کاندید نکرده اند. مشکلترین دشمنی با آزادی عقیده همیشه از طرف دینداران است. گاهی درک نمی کنند که در دین می توان آزادی عقیده نیز داشته باشند. حکم اعدام استاد دانشگاه و افراد بی گناه دیگر فقط بخاطر عقیده داشتن به این نوع آزادی است. محافظه کاران، چیزی که بیشتر از همه چیز محافظت می کنند، همین محدودیت برای عقیده و بیان است. اگر بخواهیم واقعیت شعار آزادی را دنبال کنیم و بدانیم اقای خاتمی چه منظوری از آزادی دارند، فقط می توانیم آنرا آزادی درعقیده تفسیر کنیم. پیشرفت و تمدن چگونه ممکن است بدون آزادی عقیده بوجود آید. آزادی بدون آزادی عقیده معنایی ندارد

چون مشکل اصلی در مقابل آزادی بیان، افراد افراطی مذهبی هستند، فکر می کنم با تمام سخنان نمی شود آنها را به ازادی عقیده دعوت کرد. این افراد بستن روزنامه ها و نشریات، زندانی کردن افراد سیاسی و محاکمه نواندیشان را واجب می دانند. یادمان باشد که « مسلمانان » بودند که امام حسین(ع) را شهید کردند. در شب عاشورا دشمنان امام، نماز شب می خوانند. تبلیغات شام آنقدر قوی بود که دعوت امام را گوش نمی کردند. کلیشه های شام اجازه گوش کردن به سخنان امام را نمی داد. امام حسین(ع) بعنوان تشویش اذهان عمومی و براندازی حکومت شام، محکوم به جنگ شده بود. امام حسین(ع) بین مسلمین شام بسیار مظلوم قرار گرفت. حکم قتل امام را حکومت شام صادر کرد و کسی با حکم حکومتی و قانون حکومت شام مخالفت آنچنان نکرد. طرفداران امام اندک بودند. کاش آنها روح عبادت را درک می کردند. کاش معنای دین را تغییر نمی دادند. عبادت را مانند همه مسلمین اجرا می کردند ولی روح و معنای دین را بطور کامل تغییر داده بودند. تفکری که آزادی بیان را از امام حسین (ع) می گیرد معلوم است که ایشان را در نهایت شهید می کند. امروز تفکر و بیان سخن در ایران مظلوم قرار دارد. امروز حتی قرائت دینی امامان محکوم قرار می گیرد. برای دعوت این افراد افراطی، توجه آنها را به سوره کافرون جلب می کنم. پیام قران به کافران این نیست که شما دین ندارید. پیام این نیست که حتی عقیده را باید نابود کرد بلکه می فرماید « آئین شما برای خودتان و آئین من برای خودم ». دین من را مساوی دین آنها قرار داد به مفهومی که هر دو آزاد هستیم. می گوید شما آزادی دارید برای آئین خودتان و من نیز آزادی دارم برای آئین خودم. حتی آئین کافران را دین نامگذاری می کند! اگر فقط به همین آیه توجه کنیم می بینیم که در همان مقامی که آئین برای من قرار دارد، برای کافران نیز در همان مقام برای آنها قائل شده است. اگر اینچنین نبود می فرمود « دین من برای تمام انسانها است و دین باطل شما نابود خواهد شد». این احترام و تاکید پرستش بسیار مهم است. « شما نمی پرستید آنچیزی که من می پرستم و من نیز آن چیزی که شما می پرسید، نمی پرستم » نشانه این اصل است که مسلمانان درک کنند که هر شخصی به آئین خودش آزادی عقیده دارد. کجای قرآن به کافران گفته است باید آن چیزی که من می پرستم شما نیز بپرستید؟ ایا مطلبی روشن تر از این آیه برای اثبات آزادی عقیده احتیاج داریم؟ شهید کردن آقای مطهری نیز همین افرادی بودند که اعتقاد به آزادی عقیده نداشتند. نوشتار بنده توهین و جسارت به آقای مطهری نیست، بلکه انتقاد از سخنان در مورد آزادی عقیده است. جنگ عقیده ها باعث رشد جامعه است. جنگ کلام همیشه باعث رشد می شود. همگی باید برای رسیدن به آزادی، اول آزادی عقیده دشمنان را توجه کنیم. آنها (کسانی که دنبال حقیقت نیستند و کتمان حقیقت می کنند) هیچ وقت عقیده ما را نمی پذیرند و ما نیز عقیده آنها را نخواهیم پذیرفت ولی هر دو آزادی خدادادی داریم

حسین خداداد

ببخشید که دائم وبلاگ تعویض می شود. علت آن فیلتر کردن و پیام دوستان است که دسترسی به وبلاگ را ندارند. سعی می کنم نظرسنجی صورت نگیرد تا انشاء الله فیلتر نشود.

ببخشید کلمه شیخ را بکار بردم

2005-02-18T15:43:00.000-08:00

ببخشید کلمه شیخ را بکار بردم
پیام دوست عزیز آقای بهروز که نمی شناسم بدستم رسید. ایشان چنین نوشتند
آقای خداداد خسته نباشید می خواستم بگویم که سابقا مودبانه تر می نوشتید!باور کنید اثر ان بیشتر است، من نمی دانم این تیتر« آقای شیخ» دیگر چه عنوانی است که شما خلق کرده اید؟ هر طبقه اجتماعی برای خود عنوانی دارد و برای آقای منتظری همان عنوان آیت الله زیبنده تر است، حق می دهید که نباید از این فضای ازاد رسانه ای به بهانه آزادی و یا گوشه نشینی و نجات افرادی چون آقای منتظری سوء استفاده کرد و ایشان یا هر شخص دیگری را با القاب سبک خطاب کرد. من از شما مطالب پخته تری خوانده ام و سوز دل شما را باور کرده ام، پس بیایید این همه دغدغه را کم اثر نکنید و هر چیز را بجای خود بگذارید که به عدالت نیز نزدیکتر است، پس مثل همیشه با احترام بنویسید: حضرت ایه الله منتظری و این سهو خود را اصلاح کنید، موفق باشید. بهروز یک شهروند ایرانی مقیم اروپا

از پیام دوست عزیز اقای بهروز تشکر می کنم و این را بدانید که بکار بردن شیخ هیچ نوع جسارت و یا سبک شمردن نبوده است. اگر اینچنین از بکار بردن شیخ تفسیر می شود دیگر همان القاب معمولی که مورد پسند است بکار می برم و پوزش مرا بپذیرید. برای من اگر بنویسم حضرت آیت الله العظمی و یا شیخ منتظری هر دو یکی است. متاسفانه هنوز در مسائل ساده تعصب وجود دارد. توجه داشته باشید که در زمان حصر ایشان، تلاش بنده کم نبوده است تا جائیکه محافظه کاران گفتند که خداداد باعث پایان حصر قرار گرفت. البته این را باور ندارم و سعی و تلاش دیگران باعث رفع حصر گشت. خدایم شاهد است بنده علاقه زیادی به ایشان دارم و نه فقط بعنوان رهبر دینی و ولایت امر دینی ایشان را قبول و بیعت کرده ام بلکه بعنوان یک پدر و دوست به ایشان علاقه دارم

اختلاف نظر و دیدگاه باعث ناراحتی نمی شود و حضرت آیت الله منتظری خود می داند منظور بنده جسارت نیست زیرا اگر اینچنین بود جواب مرا مطمئن هستم نمی دادند. باور بفرماید از فیلتر شدن سایت آیت الله ناراحت هستم و زمانی که فیلتر شد ودر چندین نوشتار آنرا بیان کردم. همیشه ظلم به هر شخصی بشود را به خود مربوط می دانم. هیچ وقت از حصر ایشان سکوت نکردم و خدایم و خوانندگان محترم که در چند سال اخیر نوشتار بنده را می خوانند گواه و شاهد این ماجرا هستند. کجا دیده اید که بنویسم ظلم به مسلمین و یا حتی غیر مسلمان را گفته باشم که بنده ربطی ندارد؟ بنظر شخصی خودم این القاب صحیح نیست و با روح اسلام هماهنگی ندارد. نوشتار آقای شریعتی در این مورد و سخنان آقای آقاجری برای بنده حجت قرار گرفت. می خواهم از اسلام ظاهر و شعار فاصله بگیریم و اسلام محمدی را بیشتر روش خود قرار بدهم. با تمام اینها لجبازی نمی کنم و سخن شما را با جان و دل قبول می کنم. مطلب نامه به آیت الله منتظری بسیار بنظر بنده مهم است و القاب زیاد توجه بنده را جلب نکرده است. سوء استفاده از فضای ازاد به خطا نکرده ام و اگر کرده ام خدایم مرا ببخشد که چنین نیتی در کار نبوده است و نخواهد بود. بنده سعی و تلاش می کنم تفکر خود را بیان کنم و هیچگاه کینه و یا مسائل دیگر وجود نداشته است. ولی در همین حال عقیده شدید به بیان تفکر شخصی بدون تعارفات دارم. این همه تعارف باعث می شود شفافیت در سخن نابود بشود. تذکر بجای شما را قبول می کنم و علاقه دارم نظر هر شخصی را بشنوم و تا آنجا که ممکن است بکار گیرم. شاید این نسل که با القاب مختلف بزرگ شده اند، بکار نبردن حضرت ایت الله معنای سبک شمردن باشد. از این به بعد حتما می نویسم حضرت ایت الله. در پایان بدون اینکه بخواهم از خود دفاع کنم به عرض می رسانم که کلمه شیخ را بنده خلق نکرده ام و اولین بار در نامه جناب آقای دکتر محسن کدیور به حضرت ایت الله منتظری آنرا مشاهده کردم. از تمام خوانندگانی که از بکار بردن کلمه شیخ ناراحت شدند نیز پوزش می طلبم
حسین خداداد

پاسخ آيت الله منتظري را در سايت گويا بخوانيد

2005-02-17T17:31:00.000-08:00

پاسخ آيت الله منتظري را در سايت گويا بخوانيد

http://mag.gooya.com/politics/archives/023887.php

اين در جواب « ايا رئيس جمهور ولايت سياسي دارد» است

حسين خداداد

پاسخ اقای شیخ منتظری به نامه یک وبلاگ نویس

بسمه تعالی
پس از سلام، اولا: « وبلاگ » شما را بسته اند چه ربطی به من دارد « سایت» مرا نیز مدتها است بسته اند.
ثانیا- بر حسب استقراء کتاب و سنت اسلام نسبت به شرائط حاکمیت و روش آن بی تفاوت نیست و نسبت به آنها دستور و برنامه دارد پس تفکیک رهبری دینی از رهبری سیاسی در بسیاری از موارد موجب تضاد و برخورد می شود. پس بهترین نظریه این است که از بین کسانی که واقعاً واجد شرائط رهبری دینی می باشند، مردم به اختیار خویش فردی را که واجد شرائط رهبری سیاسی نیز می باشد – به نحو محدود نه دائم – انتخاب نمایند و او چون منتخب سیاسی مردم است باید پاسخگوی ملت باشد و در کارهائی که خود تخصص ندارد دخالت نکند، و هر کاری را به کارشناس آن محول نماید. و از او بازخواست نماید، تفصیل را می توانید در کتاب دیدگاههای این جانب در سایت ملاحظه نمائید. والسلام علیکم
28/11/1383

جناب آقای شیخ منتظری عزیز
اولا شرمنده شدم و یادم رفته بود که سایت جنابعالی را فیلتر کرده اند. البته از روی عادت اگر ظلم به شخصی بشود که اعتقاد به دین دارد، پناه و شکایت به رهبری دینی خود می کند. یادم رفته بود که حکومت جمهوری اسلامی بزرگترین ظلم ها را در مورد رهبری دینی انجام می دهد پس باید به ظلم به حقوقی امثال من، ناچیز شمرده شود.
دوما جواب شما رضایت مرا جلب نکرد. بنده مهمترین سئوالی که کردم این استکه آیا رئیس جمهور ولایت سیاسی دارد یا ندارد، و پاسخ شما یا فراموش شده است که بگوید چه کسی ولایت سیاسی دارد و یا شما هم اعتقاد دارید ولایت فقیه نیز ولایت سیاسی دارد. پس بدانید چالش رئیس جمهور باقی می ماند. پس انتخاب رئیس جمهور دقیقا یک تدارکاتچی می باشد. رئیس این جمهوری رهبر است و نه رئیس جمهور. اگر اینچنین اعتقاد دارید پس چرا پست ریاست جمهوری داریم؟ بنظر می رسد همانطوری که پست نخست وزیری حذف شد باید پست ریاست جمهوری نیز حذف شود و یا نام وی فقط رئیس قوه مجریه باشد. پس دو لایحه رئیس جمهور کاملا اشتباه بود زیرا قانون اسلامی این جمهوری را متوجه نشده بود و دیگر رای دادن به رئیس جمهور یک انتخابات نمایشی برای بیان ظاهر ازادی در این نظام است. خیلی دلسرد کننده است رسیدن به این واقعیت.
ثانیا: « به نحو محدود نه دائم » که فرمودید نیز باید مانند دولایحه رئیس جمهور فراموش شود. فتوای شما که رهبری باید محدود انتخاب شود بسیار امید کننده است ولی واقعیت این است که مردم حق انتخاب مستقیم ندارند و خبرگان دائم خود انتخاب و یا تایید می کند. می بینیم که یا باید کاملا سکوت کنیم و یا قانون اساسی را زیر سئوال ببریم. چرا آقایان جواب شفاف و یا راه حل نمی دهند؟ محافظه کاران اعتقاد دارند که رهبری دائم، انتخاب دارد می شود. سئوال دیگر این است که چگونه پاسخگو باشد در حالیکه ریاست هر سه قوه پاسخگو نیستند و این را چگونه می توان عملی کرد؟
آقای شیخ منتظری، می خواهیم هم ضد انقلاب نباشیم و هم ضد قانون اساسی نباشیم، در این صورت جز سکوت و تحمل کاری نمی ماند، یا اینکه شما راه حل بدهید. در مورد رفراندوم، دوستان گفتند کار عاقلانه نیست. نمی دانم راه دیگری می ماند و یا اینکه باید بسازیم و بسوزیم که در عمل دوستان اصلاح طلب حکومتی نیز این را پذیرفته اند. نمی خواهم سیاه نمایی کنم ولی حداقل یک فرد باید از داخل راه حل ارائه دهد.
ثالثا: «رئیس قوه مجریه » ببخشید دیگر نام رئیس جمهور را مناسب نمی دانم – به چه دلیل می تواند واقعا کاری انجام بدهد و یا اینکه امیدی را در دل ایجاد کند؟ اگر حکومت اسلامی گرفتن قدرت ولایت سیاسی از دست رئیس جمهور است، این را بدانید که معنای جمهوری بی ربط است. انتظار داشتم که شما بفرماید که رئیس جمهور باید ولایت سیاسی را داشته باشد. واقعیت این است که از همه جا داریم نا امید می شویم. اگر شما خود اعتقاد ندارید ولایت سیاسی را باید رئیس جمهور داشته باشد پس از دیگران چه انتظاری باید داشت. آیا می توانیم به «اصلاح نظام » کوچکترین اعتقادی داشت؟ فکر می کنم جواب منفی باشد.
تفکیک ولایت سیاسی و ولایت دینی نه فقط باعث تضاد و برخورد نمی شود بلکه باعث اتحاد و امنیت سیاسی می شود. به چه دلیلی تفکیک ولایت سیاسی و ولایت دینی باعث تضاد و برخورد می شود؟ تضاد در چه چیزی بوجود می آید؟ چه کسی برخورد می کند؟ آیا نظریه بنیانگذار انقلاب تفکیک این دو ولایت نبود؟مگر رئیس جمهور ولایت ورئیس سه قوه نبوند؟ ببینید مشکل همین است که حضرات نمی خواهند به آن توجه کنند. نمی دانم چگونه می توانید باور داشته باشید که رئیس جمهور ولایت سیاسی ندارد! شاید بنده نامه شما را خوب متوجه نشده ام و نیاز به توضیح بیشتر دارد. پیامبر ولایت دینی داشتند ولی برای ولایت سیاسی بیعت گرفتند. خیلی ساده است بیان کردن اینکه در اسلام پیامبر و امامان خود ولایت دینی را امر دیگر و ولایت سیاسی را چیز دیگری می دانستند. اگر اینچنین بود و امام فقط در رهبری سیاسی امامت خود را تفسیر می کردند، پس فقط دو امام به امامت رسیدند و بقیه امامان، امامان مجازی بودند زیرا حکومت را بدست نگرفتند. قصد بنده جسارت نیست ولی حقیقت این است که تفکیک ولایت سیاسی و ولایت دینی بزرگترین اصول اعتقادی اسلام است. قران کریم نیز این دو را تفکیک می کند. در امر ولایت دینی می فرماید از خدا اطاعت کنید، از رسول اطاعت کنید و از ولایت فقیه و یا عالمان دینی اطاعت کنید. ولی در مورد ولایت سیاسی می فرماید مشورت کن با مردم و بعد تصمیم بگیر. در ولایت دینی با مردم مشورت کردن معنا ندارد و نظر مردم در مورد احکام دینی ضروری نیست. چون این مسئله بزرگترین مشکل ایران است سعی می کنم با یک مثال توضیح بدهم. شما برای بنده ولایت دینی دارید و فکر می کنم شما نیز اقای خامنه ای را واجد شرائط نمی دانید زیرا غیر مستقیم با خواندن نامه این برداشت می شود. حال بنده شما را واجد شرائط می دانم. ایا قانون سیاسی مملکت را باید از شما اطاعت کنم یا از حکومت؟ فکر می کنم با هم موافق باشیم که ولایت سیاسی را باید دولت بدانم. اگر شما بگوید رای گیری تاخیر کند و فلان روز اجرا شود، دولت آیا باید به سخنان ولایت دینی در این امر توجه کند یا ولایت سیاسی؟ مشکل اینجا است که ولایت سیاسی را چرا رهبری دارد و نه رئیس جمهور؟ رئیس دولت اصولا رئیس جمهور است ولی سخن رهبری ولایت سیاسی دارد و حتی می تواند به مجلس نامه بنویسد و در رای مجلس دخالت کند. همه ولایت سیاسی اقای خامنه ای را یا مستقیم یا غیر مستقیم قبول می کنند. علت آن سخنان شما و افرادی است که از اول حکومت شرکت مستقیم داشتند. آقای مطهری در کتاب انقلاب اسلامی نوشتند که ولایت فقیه نقش یک حاکم نیست. آیا معنای نظارت یعنی ولایت سیاسی داشتن؟
رابعا: بنده نمی گویم که شریعت اسلامی باید بی تفاوت باشد بلکه می گویم شریعت اسلامی خود این دو را تفکیک کرده است. شکی نیست که ولایت دینی بهتر است او نیز ولایت سیاسی داشته باشد ولی شریعت به ما یاد داده است که ولایت سیاسی باید با بیعت و انتخاب مستقیم مردم باشد در حالیکه ولایت دینی این چنین نیست. یا بنده نمی توانم مطلب را شفاف بیان کنم و یا کلیشه ها اجازه درک سخن را نمی دهد. ببینید امامت مقام بلایی هست و نمی خواهم امامت را زیر سئوال ببرم ولی تفکر حضرات از امامت باعث تضعیف اعتقادات امامت می شود و هیچ به این موضوع توجه نمی شود. اعتقاد دارید روز عید غدیر انتصاب ولایت دینی امام علی(ع) نیز انتصاب وی به ولایت سیاسی یعنی «خلیفه» بوده است. و نیز اعتقاد دارید که دوازده امام از طرف خدا ولایت سیاسی و خلافت منسوب شدند و رهبری نماینده امام معصوم است. باور بفرماید همین تفکر مشکل ما است. چگونه است که مردم مسلمان ولایت سیاسی و امر دینی پیامبر را فراموش می کنند؟ اگر در این شک داشته باشیم، در تمام پیامهای دینی که همگی از همان مسلمانان رسیده است باید شک کرد. بنده تایید و شهادت می دهم که امامت دوازده امام را قبول دارم ولی بعنوان رئیس حکومت نمی توانم نام دوازده امام را ببرم زیرا اینچنین نبود. البته کاش رئیس حکومت قرار می گرفتند. اینجا حق انتخاب مردم نباید فراموش شود. اصل ولایت سیاسی انتخاب مردم است. چگونه بگویم امام صادق، امامت ایشان در حالی تکمیل می شد که رئیس حکومت قرار بگیرد؟ ایا این تضعیف امامت نیست؟ البته کسانی که اجبار و زور را در دین بر خلاف ایات قران تفسیر می کنند و حتی پوشش سر زنان مومن را برای تمام جامعه اجباری و عفت اجباری می دانند، بحث انتخاب مردم برای ولایت سیاسی بسیار دور بنظر می رسد. نمی دانم پوشش سر را چگونه عفت عمومی می دانند. مردم را از اسلام دور می کنند. کجای ولایت دینی بر اساس زور و اجبار در شریعت بیان شده است. چه کسی اعتقاد دارد لباس ویژه روحانیت، لباس پیامبر است؟ این ساخته شده است و نسبت ناحق به دین است. اگر پیامبر در این زمان بود مانند مردم عادی لباس می پوشیدند و اگر ما در آن زمان بودیم مانند پیامبر لباس می پوشیدیم. هر امام مانند مردم عادی لباس پوشیدند. نام یک امام نداریم که مانند مردم لباس نپوشیده باشد. ببخشید ولی شفاف عرض می کنم مشکل ما تفکر و لباس ویژه سنتی روحانیت است که به اسلام عزیز نسبت می دهند و یا چند نفر که اجبار و زور را حکم شرعی می دانند و خشونت خود را حزب خدا می نامند. دستگاه روحانیت برای رشد اسلام تلاش کردند ولی امروز برای « سنت ساخته شده » دور از اسلام تلاش می کنند. امروز اسلام بدون روحانیت سنتی می تواند بسیار رشد در قلب ها بکند ولی با روحانیت سنتی در حالت ضعف قرار گرفته است.
بار دیگر از شما خواهش می کنم نامه قبلی مرا کامل بخوانید و بفرماید چرا باید ولایت سیاسی یعنی رئیس دولت و جمهوری اسلامی ولایت سیاسی مطلق نداشته باشد ولی رهبری ولایت فقیه باید ولایت فقیه مطلق داشته باشد؟ این با کجای اسلام هماهنگی دارد. چرا «رئیس قوه مجریه» را «رئیس جمهور» می نامیم؟ اگر می شود در مورد فیلتر کردن سایتها بخصوص سایت های خبری مانند سایت گویا نیز فتوای بدهید تا حجت بر جمهوری اسلامی اتمام بشود. من نمی دانم در کجای اسلام سخنان حذف می شود؟ در اسلام در مسجد پیامبر و در حضور پیامبر حتی فحاشی می کردند و پیامبر نیز ولایت سیاسی جامعه را پذیرفته بود ولی باز حق سخن حتی به دشمنان دین می دادند. مسئله که فراموش کردم عنوان کنم این بود که اگر ولایت سیاسی از جانب خدا باشد پس چگونه این امر الهی برای خلافت چهارم را علی(ع) نمی خواستند تقبول کنند؟ ایا این عمل امام علی (ع)، حرام شرعی نبود؟ و چرا از پیامبر در هنگام صدور حکم می پرسیدند ایا حکم الهی است یا حکم شخصی وی است و اگر حکم شخصی بود انتقاد می کردند و حتی در جنگها پیامبر از روش و سخن دیگران استفاده می کردند؟
بعنوان فرزند کوچک شما خواهش می کنم نقش ولایت رئیس جمهور را از دیدگاه دینی بیان کنید و شفاف بفرماید ولایت سیاسی برگردن چه شخصی است تا مشکل عظیم دولت و ملت مسلمان ایران حل بشود و به خواسته اول انقلاب برگشت داشته باشیم.

حسین خداداد

بی نهایت خون حسین است

2005-02-14T17:49:00.000-08:00

به مناسبت عاشورا حسینی این چند خط را نوشتم و فقط احساس خودم را بیان کردم و نوشتار علمی نیست، برای همین انتقاد نکنید و فقط بصورت دیدن قلب من این را بخوانید

بی نهایت خون حسین است

برای اثبات این سخن دلیل آورده ام

بی نهایت چیست؟ خدا
نهایت هستی انسان چیست؟ عبادت
نهایت عبادت چیست؟ تفکر و علم
نهایت تفکرو علم چیست؟ دیدن خدا
نهایت دیدن خدا چیست؟ یعنی اخلاق
نهایت اخلاق چیست؟ یعنی عشق
نهایت عشق چیست؟ یعنی خود را فراموش کردن
نهایت خود را فراموش کردن چیست؟ یعنی خدمت گذاری
نهایت خدمت گذاری چیست؟ یعنی حکومت
نهایت حکومت چیست؟ یعنی عدالت
نهایت عدالت چیست؟ یعنی حقوق
نهایت حقوق چیست؟ رعایت حقوق دشمنان
نهایت رعایت حقوق دشمنان چیست؟ یعنی امنیت
نهایت امنیت چیست؟ یعنی ایمان
نهایت ایمان چیست؟ یعنی از کثافت روح خارج شدن
نهایت کثافت روح چیست؟ افراطی بودن
نهایت افراطی بودن چیست؟ شعارمداری
نهایت شعارمداری چیست؟ یعنی تقلید
نهایت تقلید چیست؟ انسان پرستی
نهایت انسان پرستی چیست؟ ناتوانی
نهایت ناتوانی چیست؟ خشونت
نهایت خشونت چیست؟ مخالف تمدن و پیشرفت
نهایت تمدن و پیشرفت چیست؟شنیدن سخن نسل جدید
نهایت شنیدن سخن نسل جدید چیست؟ آزادی
نهایت آزادی چیست؟ نابودی اجبار و زور
نهایت نابودی اجبار و زور چیست؟ قران
قران چیست؟ گاهی هدایت و گاهی انحراف
نهایت انحراف چیست؟ جلوگیری از سخنان مخالف
نهایت جلوگیری از سخنان مخالف چیست؟ ظلم
نهایت ظلم چیست؟ یعنی تبعیض بین انسان ها
نهایت تبعیض چیست؟ یعنی قتل انسان
نهایت قتل انسان چیست؟ یعنی کشتن شخصیت
نهایت شخصیت چیست؟ خلیفه خدا بودن
نهایت خلیفه خدا بودن چیست؟ انسانیت
نهایت انسانیت چیست؟ پیامبر خدا
نهایت پیامبر خدا چیست؟ اسلام
نهایت اسلام چیست؟ خون حسین است

بلی بی نهایت خون حسین است

نامه

2005-02-14T05:44:00.000-08:00

به نام حق
با عرض سلام جناب اقای لک زایی
با تشکر از توجه و محبت شما. امروز جامعه و بخصوص جوانان ما سئوال دارند و سئوالاتی بوجود آمده است که هر زمان و هر تاریخ باعث می شود مردم در مورد مسائلی جدید تجدید نظر کنند. شاید تا صد سال پیش کسی در مورد حقوق کودکان یا زنان اصلا فکری نمی کرد تا چه رسد به طرح مسائل. اگر به مردم جواب نداد و تفکر آنها را منحرف تفسیر کرد، جامعه رو به خاموشی و ناامیدی می رود. جامعه همیشه دنبال تحول و تغییر است. جامعه زنده است. تغییر دو نوع دارد یا تغییر بنیادی که همان انقلاب نام دارد و یا تغییر سطحی که اصلاحات نامیده می شود. همیشه هر زمان و هر سال تغییر جامعه، از نو شروع می شود. در چند هفته دیگر می خوانیم _ در تحویل سال نو – خدایا ما را تغییر بده- .هیچ وقت به کمال نمی رسیم و دائم باید دنبال تغییر باشیم. خداوند انقلاب و اصلاحاتی در جامعه بوجود نمی آورد مگر اینکه جامعه خود انقلاب و اصلاحات را بخواهد. زمان مشروطه مردم دلیل تغییر نمی دانستند. امروز جامعه دلیل تغییر را درک کرده است ولی نمی داند به چه چیزی باید تغییر کنند. متاسفانه هدف تغییر جامعه را فساد و هلاکت تفسیر می کنند. امروز تغییر ضد دین و ضد ارزش محسوب می شود در حالیکه جامعه بدون تغییر غیر ممکن است. شاید ظاهر تغییر را بتوان کتمان کرد ولی تغییر همیشه رخ می دهد. تغییر یعنی یک ایدئولوژی بهتر یا یک ایدئولوژی جدیدتر. آقای خاتمی انقلاب مردم را درک کرد و نام آنرا اصلاحات نامید ولی خود در ایجاد تغییر شک کرد و برگشت به محافظت گذشته ها. موتور تجدد و نو آوری که هر زمان واجب و امر حیاتی است را خود سعی در ارام کردن داشتند. بنیانگذار انقلاب آقای خمینی، رهبری انقلاب، ضد استکبار را بدوش گرفت و تا آخر کوشش کرد ولی اقای خاتمی پرچم ضد استبداد و مردمسالاری را بعد از به حرکت در آوردن به سکوت خاتمه داد. یا اینکه خود را دیگر در مقام رهبری اصلاحات نمی دانست و فکر می کرد رئیس جمهور نباید رهبر تغییر در جامعه باشد
ایدئولوژی تغییر نه فقط در ایران بلکه در تمام کشورهای اسلامی دیده و شنیده می شود. برای اولین بار مردم دنبال واقعیت دینی هستند و معنویت معنا پیدا کرده است. دین سنتی و استبداد پسند در محدوده استبداد و تقلید کورکورانه از زمان خارج شده است. تفرقه مذاهب و افراط و تعصب دینی دارد به تجدد و تفکر تبدیل می شود. در این راه مردم کمک لازم دارند ولی افراد نسل قدیمی احتیاجی و دلیلی به بت شکستن، بت های قدیمی نمی دانند. هرچقدر جامعه بیشتر رشد کند بت های تقلیدی بیشتر شکسته می شود. امروز شاید مانند ابطحی کم باشند ولی فردا هزاران نفر مانند ابطحی خواهند بود. متاسفانه ازادی زبان و بیان در هیچ جای دنیا وجود ندارد و هر قدرتی به سخنان ازادی مطلق نمی دهد، در حالیکه سخن باید همیشه ازاد باشد و از سخنان مختلف است که تفکر شکوفا می شود. هیچ سخنی نباید مجازات بشود و هیچ سخنی نباید خفه بشود. شک و سئوال و نوشتار جوانان باید بر چشم ما قرار بگیرد و با محبت و لطف توجه کنیم و نه با کلیشه منحرف و مشرک. امروز حاکم اقا و ارباب، هیچ فردی نمی خواهد بلکه حاکم *دوست* می خواهند که بتوان بدون ترس با او سخن گفت و حتی کلمه آقا را برای دوستان خدمتگذار به مردم گاهی فراموش می کنیم. خاتمی از دوستان مردم است. ولایت دینی و ولایت سیاسی که بیان کردم انتظار دارم روشنفکران جامعه آنرا توضیح بدهند. دنیا همیشه رشد مثبت دارد و همیشه دارد به هدف نزدیکتر می شود. باید زمان های حکومت کلیسا و پادشاهان و همچنین جنگها را پشت سر قرار بدهیم تا بتوانیم به کمال برسیم. تمام تاریخ درس است و نشانه رشد جامعه ها. تا بحال رشد معکوس بین بشر دیده نمی شود. همیشه در حال جلو رفتن هستند. شاید زمان ماشین و مکانیک یک انقلابی بود که افراد نسل قدیم ترس از آن داشتند و شاید انقلاب الکترونیکی و کاپیوتری نیز افرادی ترس دارند که جامعه به فساد برود ولی اینچنین نیست. علوم رشد می کند، قرائت دینی رشد می کند، این عقل بشر در حال پیشرفت است.
عاشورا داستان غم و عزاداری است ولی داستان عشق و درس نیز هست. خون امام برای واقعیت و درک وی از دین و قرائت دینی ایشان بود. یک فرد با قرائت دینی صحیح شاید با شمشیر های مسلمانان کشته و شهید شد ولی قرائت دینی وی ماندگاری شد. اگر نبود اینچنین قرائت دینی، از دین رسول خدا چیزی نمی ماند. خون امام برای همه زمانها است و نشانه ایستادگی و حقیقت جویی در برابر ظلم حاکم است. مردم چون نمی توانستند استبداد با نام دین را تشخیص بدهند و فکر می کردند امام حسین یک فرد برانداز و غیر خودی است، بدستور حکومت وی را شهید کردند. اگر برای امام گریه می کنیم، برای شخص وی گریه نمی کنیم، بلکه بر خود گریه می کنیم که شمشیر بر قرائت دینی می کشیم و بعد از صلح امام حسن(ع)دیگر معاویه و یزید را حاکم اسلامی شناختیم. امروز نه معاویه هست و نه یزید ولی حاکمان ظالم وجود دارند و قرائت حسینی بین ما وجود دارد. حسین یعنی انقلاب، حسین یعنی تغییر، حسین یعنی اصلاحات، چیزی که ما همیشه احتیاج داریم اصلاحات است. خدا شاهد است به من بگویند مشرک ، ضد دین، ضد انقلاب و هر نامی که دوست دارند ولی می دانم که دلسوزی بنده برای دین و قرائت دینی بسیار زیاد است. یک درد در وجودم ایجاد کرده است. درد همیشه بد نیست. درد است که آدم متوجه بیماری های زیاد می شود. اگر درد نبود انسان متوجه خیلی بیماریها نمی شد. درد دینی وجودم را فراگرفته است
شاید فکر کنید چرا ضد سنی گری هستم و چرا ضد شعیه گری ولی خدا شاهد است نه ضد مذهب هستم و نه دعوای شخصی با کسی ندارم. امامت را از اصول مذهب می شناسم ولی می دانم که ولایت سیاسی با ولایتی دینی دو چیز متفاوت است. می دانم که بنده موفق نمی شوم که اختلاف مذاهب را از بین ببرم ولی شاید بتوانم کمی آنها را بهم نزدیک کنم. مذهب ساخته شده قران کریم نیست ولی مذهب پرستی شاید امروز امر مثبتی باشد ولی می دانم که در اینده دور به نام های مذاهب لبخند خواهند زد و کسی از این نام ها دیگر استفاده نخواهد کرد. همه فقط نام مسلمان بودن بیان می شود. حسین بدست ما امروز شهید می شود. ما خود در کدام قرائت دینی قرار داریم؟قرائت معاویه همان حاکم اسلامی را می پسندیم یا قرائت دینی حسین؟در قرائت دینی حسین، خودی و غیر خودی معنا ندارد. در قرائت حسین همه مردم محترم هستند و تبعیض دینی را حرام می دانند. در قرائت دینی حسین، حاکم ارباب نیست حتی اگر قرار داد صلح نیز بسته شود ولی حاکم عادل را دررفتار جامعه می توانیم ببینیم. حاکم عادل یعنی حتی اگر یک دختر یهودی خلخالی از پای وی برداشته شود، آرزوی مرگ می کند. چرا؟چون امنیت جامعه در خطر است. اگر وبلاگ ایرانی حتی غیر مسلمان بسته بشود، حاکم فریاد می زند مرگ سزاورتر است از زندگی. این خلخال قیمتی نداشت و حتی طلا نبود. ولی نشانه ظلم و ضد مردمسالاری بود. این قرائت حسینی است. دوستان در زندان بودند و دیدند که ظلم و حقوق مردم در دادگاه و زندانها از طرف حکومت چگونه برخورد می شود. عیب است اگر فکر کنیم امام علی(ع)سکوت می کردند، عیب است اگر فکر کنیم امام حسین نامه تغییر و انقلاب مردم را توجه نمی کردند. امروز اگر حتی حسین در ایران بود، فاجعه کربلا باز تکرار می شد. شاید سر مبارک ایشان را نمی بریدند ولی در زندان اوین و یا حبس خانگی قرار می گرفت. اگر حاکم عادل باشد یک فرد در جامعه نخواهید دید که از نیروی نظامی حاکم ترسی داشته باشد.
در پایان از شما بار دیگر سئوال می کنم ایا عید غدیر، روز امامت علی(ع)بود و یا خلافت و قدرت حکومت؟ آیا واقعا اعتقاد داریم فرد ولایت سیاسی را پیامبر انتصاب کرد و بیعت بی مفهوم بود

آقاي شيخ منتظري آيا رئيس جمهور ولايت سياسي دارند

2005-02-13T23:52:00.000-08:00

آقاي شيخ منتظري آيا رئيس جمهور ولايت سياسي دارند

با عرض سلام و احترام رسيدن ماه محرم، ماه ستيز با ظالم و شهادت امام حسين(ع)را تسليت عرض مي كنم
خبر سانسور شدن وبلاگ روز شنبه به اطلاع من رسيد و علت اين كار را نمي دانم. ضعف قدرت كشور است كه با داشتن تمام رسانه هاي عمومي به جان وبلاگ من بيافتد و فيلتر كند. اگر سخنان بنده اين همه سنگين است پس بايد بدانند كه صداي تمام ملت خيلي سنگين تر خواهد بود.صداي من خيلي ارام است و صداي ملت بسيار بلندتر است. مسخره است با يك وبلاگ نويس مثل من كه يك قطره كوچك و يك ايراني مسلمان است اينچنين برخورد كنند

حالا كه فرصتي شد نامه اي بنويسم فكر مي كنم به مطالب مهمتري بايد توجه كرد. براي همين نظر جنابعالي را در مورد ولايت سياسي و ولايت ديني جلب مي كنم و سئوال مي كنم آيا رئيس جمهور ولايت سياسي دارند

سخن اصلي اصلاحات تعيين نقش مردم و اختيارات رئيس جمهور است.مساله ايي كه از روز تعيين اولين خليفه مسلمين تا انقلاب اسلامي داريم اين است كه ايا نهاد ولايت ديني در ولايت سياسي بايد ادغام شود يا اين دو از هم جدا هستند. مشكل اصلي تمام روسای جمهور ايران در تعيين ولايت سياسي است. آيا معناي ولايت فقيه همان است كه عقيده داريم ولايت ديني غير از مقام ولايت سياسي است؟ از روز اول انقلاب، چالش اصلي همين مسئله بوده است. نظريه بنيانگذار جمهوري اسلامي اين بود كه ولايت ديني فرق دارد با ولايت سياسي و رئيس جمهور چون رئيس اين جمهوري است، فقط تداركاتچي نيستند بلكه ولايت سياسي مملكت را بر عهده دارند. با اينكه بنيانگذار انقلاب نمي خواستند ولايت ديني با ولايت سياسي ادغام شود، ولي بعضي از مسئولين كشور از روي محافظه كاري مي خواستند ولايت ديني را همان ولايت سياسي تفسير كنند. معناي كلمه جمهوري بنظر مي رسد همين مسئله باشد. جمهوري يعني مردم خود ولايت سياسي و حق انتخاب را دارند. ولايت ديني بيعت از مردم لازم ندارد ولي ولايت سياسي بايد با بيعت و راي مستقيم مردم انجام شود
مشكل اساسي كشور برمي گردد به ولايت ديني يعني ولايت يك فقيه و دخالت و قدرت ولايت سياسي كه اصولا بايد ولايت سياسي بر گردن رئيس جمهور باشد و ايشان بايد پاسخگو قرار بگيرد. رهبران ديني هميشه سعي و تلاش كرده اند كه روحانيت وارد كارهاي اجرايي نشوند تا اين دو ولايت باهم ادغام نشود. امروز شاهد مشكل اصلي ولايت سياسي با ولايت ديني هستيم. چه نهادهايي ولايت سياسي دارند و چه نهادهايي ولايت ديني دارند و در چه اموري مي توانند در كار همديگر دخالت كنند. شوراي نگهبان خود را در مقام ولايت ديني مي داند و دولت خود را در مقام ولايت سياسي تصور مي كند. تفسير مشخصي تا بحال از اين دو ولايت نشده است و ابهامات زيادي را بوجود آورده است. تا آنجايي كه بنده مي دانم اينچنين اين دو ولايت را تفسير مي كنند
ولايت ديني، ولايت مشروعيت است كه با مقبوليت ارتباطي ندارد. ولايت ديني باطني و معنوي است. از درون انسانها بوجود مي آيد و هميشه با انتخاب و اختيار همراه است. ولايت ديني كاري به اكثريت ندارد و ظاهري نيست و حتي محدود به يك كشور نمي باشد. بستگي به محيط ندارد و نظر اكثريت مهم نيست. قانون دروني انسان است و قانون فردي در جامعه است. در واقع انتخاب ولايت خدا بر انسان قرار مي گيرد. قدسي و آسماني است. براي همين ولايت ديني پاسخگو نيست زيرا اجباري در كار نمي باشد. ولايت ديني هيچ وقت لازم نيست از مردم بيعت بگيرد. تعداد مقلدان نيز ملاك نيست، حتي اگر يك نفر مقلد داشته باشد هنوز مي تواند ولايت ديني داشته باشد. امروز هر شخصي كه اجتهاد وي مورد تاييد چند فقيه قرار بگيرد و رساله احكام منتشر كند، خود را در مقام ولايت ديني مي داند. اين شخص، برداشت و تفكر خود را از دين منتشر مي كند. قرائت ديني يك فقيه و برداشت ايشان از قران يك مذهب و روش ديني براي مردم قرار مي گيرد.هر گونه كه برداشت مي كند فتوا مي دهد و نظر خود را بيان مي كند و مردم مختار هستند از ايشان پيروي كنند. هنگامي كه فتوا مي دهد، مهم نيست اكثريت مسلمانان چگونه فكر مي كنند بلكه او فقط تكليف بيان دارد. تفاوت بزرگ ولايت ديني اين است كه ضمانت اجرايي ندارد. مسائل ديني احتياجي به قدرت و دولت ندارد. قوانين ديني حتي حج و خمس و نماز هيچگونه ضمانت اجرايي لازم ندارند. حكومت اسلامي در اين نيست كه قوانين الهي اجباري بشود و اين نقطه مهم تفاوت است. اصولا لازم نيست پليس و يا نيرويي براي اجراي قوانين الهي قرار داد. براي همين ولايت ديني نامحدود و مادام العمري نيز اشكالي پيدا نمي كند. ولايت ديني خود را مسئول نمي داند زيرا در ولايت سياسي دخالت نمي كند. ولايت ديني سرباز و دادگاه و مجازات احتياج ندارد زيرا روز قيامت دادگاه ديني بوجود مي آيد. اطاعت از خدا و رسول و ولايت ديني امري است قلبي و تاكيد مي كنم ضمانت اجرايي نه خداوند اجباري قرار داده است و نه پيامبر و مسخره است اگر ولايت ديني بخواهد در قوانين ديني ضمانت اجرايي قرار بدهد. تنها دخالت ولايت ديني هنگامي است كه مردم به بي ديني اجبار بشوند. هنگامي كه اجبار ضد دين با ولايت سياسي بوجود مي آيد آنها فقط بايد تذكر بدهند و مانند هر فرد ديگر حق نظر دادن در انتقاد از ولايت سياسي دارند. ولايت ديني حتي مي تواند نفر بعدي را معرفي كند يعني حق انتصاب نيز دارد. مشكل در نوع تفسير ولايت ديني است

ولايت سياسي كاملا فرق دارد با ولايت ديني. به فكر روح فرد نيست بلكه روح جامعه را در نظر دارد. به فكر ظاهر اجتماع است و كاري به باطن ندارد. به فكر اكثريت و تفكر اكثريت است. ولايت سياسي يعني حاكميت اكثريت. با اسلام پروتستانت سعي مي كنند ولايت سياسي را از ولايت ديني مشخص كنند. و يا بعضي مي خواهند ولايت ديني را با راي اكثريت بوجود بياورند ولي باز غير ممكن بنظر مي رسد. امام علي(ع)قبل از خلافت فقط ولايت ديني داشت ولي امام علي(ع)بعد از خلافت هم ولايت ديني داشتند و هم ولايت سياسي ولي خط مرز اين دو را مي دانستند. حكم سياسي را بعنوان حكم الهي بيان نمي كردند و تنها شخصي بود كه ولايت سياسي را با ولايت ديني جدا مي دانستند و در مسائل ديني از نگاه ولايت ديني سخن مي گفتند و در مسائل سياسي فقط ولايت سياسي يعني روش يك خليفه عادل را در نظر مي گرفتند. پيامهاي سياسي و ديني امام علي كاملا مشخص است. در مقام ولايت ديني حتي بايد با خوارج جنگ مي كرد ولي اگر ولايت سياسي نداشتند وارد جنگ نمي شدند. ولايت سياسي احتياج به ضمانت اجرايي دارد و حتي بايد سرباز و نيروي نظامي را بكار گرفت. ولايت سياسي منافع كشور و اكثريت كشور را در نظر دارد. يعني ولايت مردم بر مردم. انتخابات اينجا معني دارد. نظرسنجي از مردم در اين ولايت اصل قرار دارد. براي ولايت سياسي پيامر از مردم بيعت گرفتند ولي براي پيامبر بودن از مردم بيعت نگرفتند. در ولايت ديني شخص است كه شهادت قلبي و باور قلبي پيدا مي كند و حتما نبايد ارتباط به قدرت حاكم داشته باشد. اسلام حتي اگر به حكومت نرسد همان اسلام است ولي ولايت سياسي فقط در قدرت و حكومت معنا دارد. ولايت سياسي بايد مقبوليت تمام مردم را به خود جذب كند يا حداقل اكثريت را جلب كند زيرا حاكم تمام امور سياسي مردم قرار مي گيرد. حاكم تمام كشور است و حكمفرمايي وي بايد ضمانت اجرايي داشته باشد. نامه ولايت سياسي به يك نهاد بايد اجرا بشود ولي نامه ولايت ديني نبايد حتما اجرا بشود زيرا در امور سياسي ولايت ندارد. حرف اول و آخر را ولايت سياسي در امور و قانون كشور بيان مي كند. فقط يك شخص بايد ولايت سياسي كشور را بر عهده بگيرد در حاليكه ولايت ديني اينچنين نيست و حتي مي تواند ولايت ديني چندين كشور بر عهده او باشد و مشكلي ايجاد نمي شود. در ولايت سياسي راي و نظر مردم ملاك است. در هر قدمي بايد راي اكثريت را بدست بياورد. ولايت ديني مي تواند بگويد دفاع واجب است ولي ولايت سياسي مي تواند اجبار براي دفاع از كشور بوجود بياورد. ولايت سياسي دنبال نظر و ديدگاه مردم است زيرا قرائت شخصي نيست و انتقاد مردم براي حاكم پر ارزش است. تعداد راي دهندگان مهمترين اصل در ولايت سياسي است. قرائت ولايت سياسي، يعني بيانگوي قرائت سياسي تمام مردم كشور. مردم امورخود را به وي وكالت مي دهند كه يك نفر نظر مردم را اجرا كند. ايشان بايد بتواند خود عمل كند. مشورت و نظرسنجي مي كند و براي اينكه بتواند راي بياورد در عمل به نظر مردم توجه مي كند. آيه مشورت در قران كريم در مورد ولايت سياسي است كه بايد نظرسنجي و نظر مردم را توجه كند. ولايت سياسي دخالتي در اعتقادات شخصي و فردي مردم ندارد. اصولا ولايت سياسي با رهبر ديني و يا نخست وزيري قابل اجرا نيست و تداركاتچي قرار مي گيرد. از روز اول انقلاب مشكل رئيس جمهور با نخست وزيري و ولايت ديني بوجود آمد و در آن زمان ولايت ديني دخالت نمي كردند بلكه انتقاد مانند ديگران مي كردند و سخن ولايت ديني حكم حكومتي نبود و همچنين نخست وزيري كه بعدا كاملا حذف شد. يك مدير بايد بتواند بعد از مشورت خود وارد عمل بشود و تصميم بگيرد زيرا او تنها شخصي است كه در نهايت پاسخگو است. ولايت سياسي با دستهاي بسته غير منطقي است. براي همين ولايت سياسي مادام العمري نيست و محدود به چند سال است كه بتواند برنامه خود را اجرا كند و منجر به استبداد نشود. ولي اگر ولايت ديني ولايت سياسي را نيز داشته باشد، بايد پاسخگوي انتقاد از دولت باشد و همچنين بايد زمان محدود داشته باشد. امروز ولايت سياسي كشور معلوم نيست چه شخصي است و آيا رئيس جمهور نخست وزير رهبر قرار دارد و رئيس اين جمهوري شخص رهبر است؟ در اين صورت بايد همان بلاي نخست وزيري تكرار شود.

درتعريف مشخص ولايت ديني و ولايت سياسي مي بينيم كه اين دو ولايت كاملا متفاوت هستند. يكي محدود و ديگري غير محدود، يكي با راي اكثريت و ديگري بدون راي مردم انتصاب مي شود. يكي بايد پاسخگو باشد و ديگري در اين جهان نبايد پاسخگوي فتوا خود باشد. مشكل اساسي همين مسئله ولايت ديني و ولايت سياسي است. بعضي مي گويند شيعه اعتقاد دارد امام علي(ع)از طرف پيامبر نه فقط بر ولايت ديني مقام پيدا كرد بلكه پيامبر ولايت سياسي را نيز به امام علي(ع)تحويل داد. عيد غدير آيا ولايت ديني و امام ديني قرار گرفتن علي بود يا اينكه ولايت سياسي و ايشان را حاكم قرار دادند؟ شخص پيامبر براي حاكم بودن بيعت از مردم گرفتند و حتي از زنان نيز بيعت گرفتند در حاليكه مشخص بود اكثريت با حاكميت وي موافق هستند. ولي در ولايت ديني از هيچ شخصي بيعت نگرفتند و مفهومي ندارد براي ولايت ديني از شخصي بيعت گرفت. براي قران نيز از هيچ شخص بيعت نگرفتند. مسلمانان مي دانستند كه علي(ع) امام قرار گرفت و ولايت ديني را قبول كردند. بحثي در مورد ولايت سياسي در ميان نبود. قبول ندارم كه مسلمانان كه تمام پيام هاي ديني را حفظ مي كردند مهمترين و آخرين پيام ديني را فراموش بكنند. ولايت علي(ع)يك ولايت ديني بود كه ايشان بتواند از قدرت ولايت ديني بودن با حاكم تذكر بدهد. تذكر اول امام براي اجرا نكردن انتخابات آزاد بود. اصولا شخصي كه ولايت ديني دارد بهتر است حاكم قرار بگيرد، ولي در ايران با بوجود آوردن رئيس جمهور و ولايت فقيه، نمي توان شخصي هم ولايت فقيه باشد و هم رئيس جمهور. و نمي شود كه رئيس جمهور خود را ولايت ديني بداند و يا اينكه ولايت فقيه خود را رئيس اين جمهوري بداند.

مانند يك دايره دور خود مي چرخيم و نمي دانيم چه كسي در مملكت ولايت سياسي دارد. امروز براي برخورد با قدرت رئيس جمهور بعضي ذوب ولايت شده اند و قدرت ولايت را همان قدرت ولايت سياسي مي خوانند تا رئيس جمهور نتواند كاري انجام دهد. يعني نهاد ولايت فقيه يك قدرت بالاتر از ولايت سياسي قرار گرفته است كه امكان قدرت را از ولايت سياسي مي گيرد

آقاي شيخ منتظري بايد چكار كنيم كه ولايت سياسي در اين جمهوري از بين نرود؟ چكار بايد كرد كه ولايت ديني درك كند كه ولايت سياسي ندارد؟ چگونه مي شود ولايت سياسي را به رئيس جمهور پس داد؟ آيا قانون در اين مورد و حفظ ولايت سياسي وجود دارد؟ آيا دو لايحه رئيس جمهور براي ولايت سياسي كافي بود و چرا اجرا نشد؟ آيا رئيس جمهور بعدي اول بايد اين مسئله را حل كند يا دائم بايد اين مشكل كشور را به چالش بكشد؟ چون در مذهب ما سخن از ولايت سياسي بسيار دشوار است و كسي كمتر در فكر است كه اختلاف مذاهب را كاهش بدهد و يا نابود كند، از شما خواهش مي كنم بعنوان ولايت ديني كه داريد اين مسئله را تذكر بدهيد كه بتوانيم استناد كنيم به سخن ولايت ديني كه در جمهوري ولايت سياسي را بايد رئيس جمهور باشد

منتظر پاسخ مي مانم، التماس دعا، فرزند شما حسين

2004-12-04T01:23:00.000-08:00

لينك نوشتار در سايت گويا نيوز

ايران مردمسالار يا رهبرسالار؟

نظرسنجي در مورد انتخابات رياست جمهوري
	شيرين عبادي
	مصطفي معين
	مهدي كروبي
	هاشمي رفسنجاني
	احمد توكلي
	هاشم اقاجري
	عزت الله سحابي
	اكبر گنجي
	ناصر زرافشان
	هيچ كدام

Free polls from Pollhost.com

آيا پوشش سر براي اهل كتاب در ايران بايد اجباري يا اختياري باشد؟
	با هر نوع اجبار در دين و مسائل اخلاقي مخالف هستيم
	با اجبار حجاب موافق هستيم حتي براي اهل كتاب
	پوشش سر براي اهل كتاب بايد ازاد باشد
	امر حجاب بايد اختياري و از روي قلب انجام شود

Free polls from Pollhost.com